دانشگاه‌ها روز به روز بخش بیشتری از بودجه عمومی را در سرتاسر جهان دریافت می‌کنند. موسسات آموزش عالی در سرتاسر جهان اکنون ۱۵میلیون محقق استخدام می‌کنند. این رقم در سال ۱۹۸۰، ۴میلیون نفر بود. این افراد سالانه پنج برابر تعداد استخدامی‌های خود مقاله تولید می‌کنند. به گزارش اکونومیست، دولت‌ها در سال‌های اخیر هزینه این بخش را افزایش داده‌اند. توجیه این گسترش سریع، تا حدی از اصول صحیح اقتصادی پیروی کرده است. دانشگاه‌ها قرار بود پیشرفت‌های فکری و علمی ایجاد کنند که می‌تواند توسط صاحبان مشاغل، دولت و مردم عادی به کار گرفته شوند. چنین ایده‌هایی در حوزه عمومی و در دسترس همه قرار می‌گیرند و بنابراین، از نظر تئوری، دانشگاه‌ها باید منبع عالی رشد بهره‌وری باشند. با این حال در عمل، خلاف این روند طی شده و گسترش زیاد آموزش عالی با کاهش بهرهbr>وقتی موسسات آموزش عالی کار‌هایی را تولید می‌کنند که با دنیای واقعی مرتبط نیست، عواقب آن نگران‌کننده است. به گفته نویسندگان، پتنت‌های دانشگاه‌ها اثر جبران‌کننده‌ای دارند و شرکت‌ها را برمی‌انگیختند تا خودشان پتنت‌های کمتری تولید کنند. با افزایش اختراعات دانشگاهی کسب‌وکار‌های فعلی، که نگران رقابت ناشی از جایگزین‌های دانشگاهی هستند، تحقیق و توسعه در آن زمینه را کاهش می‌دهند. اگرچه هیچ‌کس به طور قطع نمی‌داند که این اثرات متضاد چگونه متعادل می‌شود، نویسندگان به کاهش خالص ثبت اختراع شرکتی در حدود ۱.۵درصد در سال اشاره می‌کنند. به عبارت دیگر، منابع مالی گسترده‌ای که به علم عمومی اختصاص داده شده است، باعث می‌شود کسب‌و‌کار‌ها را در سراسر جهان ثروتمند نوآوری کمتری داشته باشند.
شاید با گذشت زمان، دانشگاه‌ها و بخش شرکت‌ها سودآورتر با هم کار کنند. سیاست‌های ضدانحصاری سفت‌وسخت‌تر می‌تواند کسب‌وکار‌ها را مجبور کند که کمی بیشتر مانند دوره پس از جنگ رفتار کنند و تحقیقات داخلی خود را تقویت کنند. محققان نیز می‌توانند به جای دانشگاه‌ها، رونق نوآوری مولد هوش مصنوعی در شرکت‌ها را هدایت کنند. درنهایت باید گفت در دنیایی که رشد اقتصادی ضعیفی دارد، حمایت گسترده عمومی از دانشگاه‌ها ممکن است تجملی و غیرقابل‌توجیه به نظر برسد.

دنیای اقتصاد-علیرضا کتانی