شما تابهحال به مادرتان آسیب زدهاید؟ مثلا سرش داد بزنید یا خدایی نکرده با مشت بزنید در شکمش؟ میدانم که این پرسش عجیبی است؛ اما راستش مجبور شدم برای ورود به مبحث اصلی چنین پرسش عجیبغریبی بپرسم تا شما کمی شوکه شوید و فکرتان قلقلک شود؛ حتی خجالتزده هم بشوید! از قدیم گفتهاند که طبیعت مادر دوم انسان است؛ اما هیچکدام ما این نکته مهم را جدی نگرفتهایم. شاید برای همین است که سالیانه چندین جنگل در آتش میسوزد، درختان زیادی قطع میشود، هزاران پرنده به دلیل غفلت ما انسانها میمیرند، حیوانهای بسیاری شکار میشوند و زمین روزبهروز حالش بدتر میشود.
طبیعت، همان مادر مهربانی است که سخاوتمندانه همه منابع و سرمایه و زیبایی خودش را به پای ما میریزد و ما همان کودک شیطان، لجوج و نافرمانی هستیم که میخواهیم همهچیز آن را به تصرف خود درآوریم. تاکنون همه موجودات روی زمین کوشیدهاند تا به قانون طبیعت احترام بگذارند و خودشان را با محیط پیرامونشان سازگار کنند؛ اما انسان، خواسته و ناخواسته، روند طبیعی محیطزیست خود را دگرگون کرده است. بنا به اهمیتی که طبیعت و محیطزیست دارد، هرسال در سراسر جهان روز 15 خرداد (5 ژوئن) با عنوان روز جهانی محیطزیست گرامی داشته میشود. هدف این روز هم این است که ما بیشتر به محیطزیست فکر کنیم و ببینیم بهعنوان یک شهروند چه تأثیر مخربی روی محیط پیرامونمان میگذاریم که باید آن را اصلاح کنیم. به مناسبت چنین روزی، صفحه نوجوان این هفته سراغ نوجوانی رفته است که از هشتسالگی حامی محیطزیست بوده. امیرعلی آقاابراهیمی الان 13ساله است و بعد از دانشآموزبودن، شغل دومش تیمارگری پرندگان است. در این گزارش او از علاقهاش به طبیعت، پرندگان و حیوانات و محافظت از آنها میگوید.