تیم ملی ایران در راه صعود به جام جهانی پس از برد اقتصادی مقابل سوریه، مقابل عراق هم به پیروزی رسید، بردی که بیش از هرچیز با اتکا به هماهنگی بالای بازیکنان در خط حمله مقابل یکی از کاملترین و قدرتمندترین تیمهای گروه به دست آمد. پیش از شروع بازی و باتوجه به دیدار عراق مقابل کره جنوبی، تصور میشد که کار تیم ملی ایران هم برای پیروزی در این بازی دشوار باشد ولی با گل زود هنگام ایران بازی به سمتی دیگر رفت و عراق ناگزیر میبایست سبکی متفاوت از آن چه مقابل کره نشان داد، بازی میکرد. این اتفاق باعث شد روی دیگری از تیم ملی عراق تحت هدایت ادووکات هم دیده شود.
آنها پس از گل اول ایران نشان دادند که در صورت لزوم میتوانند تهاجمیتر هم بازی کنند و تیم مقابل را چه با حملات و چه با پرس از جلو تحت فشار بگذارند. در سمت مقابل تیم ملی ایران هم با توجه به هافبکهای خلاق عراق، در باز دفاع رویکرد متفاوتی نسبت به بازی با سوریه داشت.
بر خلاف آن بازی که ایران پس از لو دادن توپ برای باز پس گیری مجدد آن اقدام میکرد، در این بازی پوشش فضاها اولویت داشت. تیم ملی ایران پس از لو دادن توپ با آرایش ۴-۴-۲ فشرده در نیمه عقب زمین دفاع میکرد، به طوری که طارمی و آزمون تا نیمه زمین عقب میآمدند و از آنجا با پرس هافبک دفاعی حریف اجازه گردش توپ آسان را به آنها نمیدادند.