پیام کوتاه است و بی رحم: «برای تمدید، اجاره شود هفده میلیون.» رضا، پیام را میخواند و چند ثانیه به صفحه گوشی خیره میماند؛ نه از سر تعجب، از سر خستگی. همین خانه، همین محله، همین واحد بدون آسانسور را پارسال با نه میلیون تومان اجاره کرده بود. صاحبخانه توضیحی نمیدهد؛ بازار همین است. آماری هم اگر لازم باشد، هست. مرکز آمار ایران میگوید اجاره بهای مسکن در یک سال گذشته حدود ۴۲ درصد افزایش یافته، اما آنچه سمیه و هزاران مستأجر دیگر تجربه میکنند، عددی بهمراتب بزرگتر است؛ جهشی بین ۷۰ تا ۱۲۰ درصد که در آگهیهای دیوار و شیپور، در بنگاههای محلی و در قراردادهای تمدید نشده، به وضوح دیده میشود. سقف ۲۵ درصدی افزایش اجاره که دولت وعده داده بود، عملاً به جمله ای تزئینی در اخبار تبدیل شده است؛ قانونی که روی کاغذ مانده و در بازار ناپدید شده است.