ثریا اسفندیاری: در سال ۱۳۲۹، هنگام بازدید از بیمارستانها و پرورشگاههای تهران متوجه شدم در محلات جنوب شهر آب جویهای سر باز پس از عبور از رختشویخانهها و آلوده شدن به کثافات ولگردان و سگها به مصرف خوراک مردم میرسد. بچههای مفلوج، زنان و پیرمردان گرسنه و گل و لای کوچهها که خانههایشان شباهتی به خانه ندارد زیاد به چشم میخورد
تلویزیون و پیکان تنها نمادهای یک به اصطلاح تمدن!
ثریا اسفندیاری: در سال ۱۳۲۹، هنگام بازدید از بیمارستانها و پرورشگاههای تهران متوجه شدم در محلات جنوب شهر آب جویهای سر باز پس از عبور از رختشویخانهها و آلوده شدن به کثافات ولگردان و سگها به مصرف خوراک مردم میرسد. بچههای مفلوج، زنان و پیرمردان گرسنه و گل و لای کوچهها که خانههایشان شباهتی به خانه ندارد زیاد به چشم میخورد