اقتصاد ایران دهههاست که در چرخهای از سیاستگذاریهای تکراری و ناکارآمد گرفتار شده است. تصمیماتی که بارها به اتلاف گسترده منابع، توزیع رانت، سرکوب تولید و تشدید تورم منجر شدهاند، در بزنگاههای مختلف، با عنوانهای جدید دوباره روی میز تصمیمگیران قرار میگیرند. پل کروگمن، اقتصاددان برنده جایزه نوبل، این پدیده را به «سوسکهای حمام» تشبیه میکند: «ایدههای بد مثل سوسکهای حمام هستند. آنها را به داخل راهآب میفرستید و سطلی آب هم رویشان میریزید، اما دوباره برمیگردند.» این تشبیه، پرسشی مهم را پیش میکشد: چرا برخی اندیشهها، حتی پس از تجربههای ناموفق، همچنان بر ذهن سیاستگذاران و افکار عمومی سایه میاندازند؟ آیا این اصرار بر تکرار اشتباهها، ناشی از ناآگاهی و خطای شناختی مدیران است، یا ریشه در مناسبات پیچیدهتری دارد که در آن منافع فردی و گروهی بر منافع کلان ملی سایه میاندازد؟ در این گفتوگو با دکتر حسین عباسی، اقتصاددان، تلاش کردهایم از منظر اقتصاد سیاسی، ریشههای جذابیت سیاستهای پوپولیستی، نقش گروههای ذینفوذ در انحراف قوانین، افسانه «ارزش پول ملی» و فرصتهای پنهان در شرایط بحرانی را واکاوی کنیم.