به گزارش خبرآنلاین، سفر نخستوزیر عراق به آمریکا و دیدار مقامات دو کشور، گرچه در عرف بینالملل سفری عادی و امری رایج در روابط دوجانبه میان دو کشور است اما تصمیمات و تفاهمات اتخاذ شده در جریان این سفر و تاثیر آن بر روندها و جریانهای جاری در منطقه، تاثیرگذارتر از آن است که بتوان از کنار متن و فرامتن این سفر گذشت.
به روایت ایرنا؛ علیالزیدی، نخستوزیر عراق اولین مقصد سفر خود پس از آغاز مسئولیت را، واشنگتن انتخاب و هدف از حضور در کاخ سفید را باز کردن درهای اقتصاد کشورش به روی تجارت و سرمایهگذاری اعلام کرد. میان تمام توافقات و قراردادهای امضا شده در راستای هدف این سفر اما احیای خط لوله انتقال نفت از کرکوک عراق به بندر بانیاس سوریه، مهمترین توافقی بود که با حمایت و اصرار آمریکا میان بغداد و دمشق به امضا رسید. خط لولهای که توان انتقال ۲ میلیون بشکه نفت را دارا بوده و در خلال حمله آمریکا به عراق در سال ۲۰۰۳ از چرخه انتقال انرژی خارج شده اسرس و دریای مدیترانه است. این بازگشت عراق به نظام مالی جهانی، ایدهآل ایران به عنوان یک همسایه راهبردی هم است و قطعا و قاعدتا با آن مخالفتی نخواهد داشت اما آنچه برای تهران اهمیت ویژهای دارد؛ توجه همسایه غربی به خطوط قرمزی است که تهران در حراست از منافع ملی خود بر آن پایبند خواهد بود.
در نهایت و میان همه تقلاهای کاخ سفید در توسعه مسیرهای جایگزین، این روند بیش از آنکه نشانه کاهش اهمیت تنگه هرمز باشد، اعترافی به این واقعیت است که هرمز همچنان مهمترین گلوگاه انرژی جهان باقی مانده است. اگر این آبراه اهمیت خود را از دست داده بود، واشنگتن نیازی به صرف میلیاردها دلار برای ساخت یا احیای مسیرهای جایگزین نداشت. از اینرو پروژههای جدید نه جایگزین هرمز، بلکه واکنشی به قدرت ژئوپلیتیکی آن هستند.
315