متاسفانه امروزه در جامعه ما ازدواج معنای خودش را از دست داده است. بزرگ شدن و رشد کردن من در خانواده ای که پدر و مادر من ۴۰ سال با همدیگر زندگی کرده اند و یا پدر بزرگ و مادربزرگم ۶۰ که سال کنار هم بودند، این تصور را برای من به وجود می آورد که ازدواج یک تعهد همیشگی است.
ازدواج یک تعهد به انسانی دیگر است که قرار است لحظه های تلخ و شیرین و سخت و آسان زندگی مان را کنارش سپری کنیم و در زندگی و عشق با او سهیم می شویم.
متاسفانه این روزها جمله “تا زمانی که مرگ ما را از هم جدا کند” به جمله “تا زمانی که از تو خسته شوم” تبدیل شده است و خیلی راحت زندگی ها از بین می رود.
من فکر می کنم بخش بزرگی از این مشکل این است که مردم به طور کامل از چیزی که واقعا برای یک ازدواج لازم است آگاه نیستند. آن ها دیوانه وار عاشق می شوند، قبل از اینکه واقعا کسی را بشناسند باردار می شوند و قبل از اینکه بدانند چند سال از ازدواجشان گذشته است، کارشان به جدایی می کشد.
بنابراین زمانی که تصمیم به ازدواج گرفتیم و می خواهیم به فردی که دوستش داریم این تعهد مهم را بدهیم، دقیقا باید چه وعده هایی راجع به آینده به او بدهیم؟
-
“من قول می دهم که تا پایان با تو بمانم”
خیلی ترسناک است، نه ؟ بقیه عمرتان، برای همیشه، در تمامی لحظات تلخ و شیرین در کنار کسی خواهید بود که به عنوان همسر انتخابش کرده اید. بله، ترسناک است. من هرگز نمی خواهم که پیر بشوم. وقتی به پدربزرگ و مادربزرگ نگاه می کنم می بینم که ممکن است خیلی زندگی شان پر زرق و برق ، فریبنده و یا زیبا نباشد، اما آن ها در هر شرایطی همدیگر را دارند. اما، این واقعیت است. این عشق است. این تعهد و ازدواج است. هنگامی که شما بقیه زندگی خود را به کسی متعهد می شوید، این دقیقا همان کاری است که انجام می دهید. با این وجود ، وقتی با کسی ازدواج می کنید، قول می دهید که از تمامی پل های پیش رو با هم عبور کنید. شما در جاده مسیر زندگی تان، با اطمینان کامل از اینکه شریک زندگی تان با شما قدم خواهد گذاشت، عبور خواهید کرد.