ترکیبی از مهندسی دقیق، انتخاب مسیر مناسب، مصالح بادوام و نگهداری مداوم، راز ماندگاری «آبارهها» یا شبکهی عظیم آبرسانی رومیها بود.
۲۲ شهریور ۱۴۰۵ –
۰۸:۴۳
آباره، مجرایی برای هدایت مسیر آب است و به سازهای گفته میشود که برای انتقال آب از منبع به محل مصرف ساخته شود. آباره بسته به شرایط زمین میتواند بخشی از مسیر را زیر زمین، روی سطح زمین یا روی سازههای طاقدار طی کند. آباره ممکن است بخشهایی طولانی، روباز و حتی مرتفع داشته باشد.
نمونهای آشنا در ایران، پل جوبی در اصفهان است که بهعنوان پل جویی یا چوبی هم شناخته میشود. این پل نیز مسیری برای عبور آب روی خود داشت؛ هرچند این سازه با آبارههای رومی یکسان نیست و کارکرد بسیار متفاوتی داشته است.
