به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، در ماه محرم، شایسته است نگاهی دوباره به یکی از خلأهای مهم در مجالس دینی بیندازیم؛ جایگاه کودکان. این یادداشت نخستین بخش از مجموعه یادداشتهایی است که به بررسی مفهوم، اهداف و شیوههای عملی «هیئت کودک» میپردازد. در این مسیر میکوشیم تا با مرور تجربیات زیسته و نگاه کارشناسان، زمینههای عملی برای حضور معنادار کودکان در هیئتها را بررسی کنیم.
بنابر روایت ایکنا، هیئت کودک فقط برای پر کردن اوقات فراغت یا سرگرم کردن کودکان طراحی نشده است. پشت هر برنامه، هر بازی و هر قصه، هدفی دقیق و متناسب با ویژگیهای رشدی کودک نهفته است. سومین شماره از مجموعه «گام اول در راه حسین(ع)» به مرور ۱۰ هدف کلیدی میپردازد که هیئت کودک برای تحقق آنها پا به عرصه گذاشته است.
کودک در مسیر رشد خود، از منظر تربیت اسلامی در «مرحله سیادت» قرار دارد. این مرحله که تا حدود هفت سالگی ادامه مییابد، ویژگیهای خاصی را به همراه دارد. در این دوره، کودک خود را فرمانروا میبیند و مربی و والدین نقش خادم و همراه او را ایفا میکنند. حس کنجکاوی، استقلالطلبی کمتر دیده میشود. هیئت کودک سعی دارد با طراحی سیستمی مبتنی بر نگاه اسلامی، روی ویژگیهای شخصیتی و مهارتی کودکان کار کند.
۱۰. ساماندهی فعالیتهای فرهنگی و مذهبی کودکان
فعالیتهای پراکنده، مقطعی و جزیرهای در زمینه تربیت دینی، نه تنها همافزایی ایجاد نمیکنند، بلکه گاهی به ضد خود تبدیل شده و موجب سردرگمی کودک میشوند. یکی از اهداف هیئت کودک، ساماندهی این فعالیتها در قالبهای اختصاصی و منسجم است تا تأثیر آنها بیشتر شده و آسیبهای احتمالی کاهش یابد.
در منطق تربیتی، همواره اهداف گرایشی مقدم بر اهداف رفتاری هستند. به این معنا که پیش از آنکه از کودک رفتاری خاص انتظار داشته باشیم، باید حس خوب و انس نسبت به آن موضوع در او ایجاد شود. هیئت کودک دقیقاً همین مسیر را دنبال میکند؛ نخست انس و محبت را در دل کودک مینشاند و سپس زمینه را برای تغییر رفتارهای دینی در آینده فراهم میآورد.