سرباززدن دونالد ترامپ از قبول یک انتقال قدرت صلحآمیز باعث شده بسیاری نگران این مسئله باشند که او با وجود شکست در انتخابات نوامبر از قدرت کنارهگیری نکند یا حتی در این خصوص به خشونت متوسل شود. واقعیت نگرانکننده این است که مکانیسمهای متعددی نیز در قانون اساسی وجود دارند که به ترامپ این امکان را میدهند تا در قدرت باقی بماند بدون این که در حقیقت برنده انتخابات باشد. سیستم انتخابات ریاستجمهوری آمریکا از آن جهت پیچیده است که به این منظور طراحی نشده که به طور مستقیم مبتنی بر دموکراسی و آرای مردمی باشد. بر مبنای قانون اساسی آمریکا ابتدا ایالتها، گزینندگان ریاستجمهوری را انتخاب میکنند و پس از آن این گزینندگان جمع میشوند تا به کاندیدای منتخب خود رای بدهند. البته ایالتها به مرور قوانینی تصویب کردهاند تا از این موضوع اطمینان حاصل کنند که این گزینندگان، بر مبنای رای عمومی ایالتشان برای ریاستجمهوری، برگزیده شوند. اما این قوانین بر مبنای قانون اساسی الزام اجرایی ندارند.
اکنون چنین سناریویی را در طول هفته انتخابات تصور کنید: این که ترامپ در سوم نوامبر پیشتاز باشد اما نامزد دموکراتها، جو بایدن، در روزهای پس از آن به تدریج اکثریت آرا را کسب کند. در این صورت جمهوریخواهان نسبت به درستی دهها هزار مورد رایگیری از طریق پست اعتراض میکنند. دموکراتها نیز در مقابل معترض خواهند شد. در چنین صورتی مجالس قانونگذاری نیز برای کنترل این آشفتگی تصمیم میگیرند خودشان گزینندگان ریاستجمهوری را انتخاب کنند.