۷ اسفند ۱۴۰۴ – ۱۵:۵۰
مکانیزمهای نظارتی چگونه باید با افرادی مواجه شوند که روزها با مجوز نظام فیلم میسازند و شبها در شبکههای اجتماعی برای براندازان همان نظام چراغ سبز نشان میدهند؟
سرویس فرهنگ و هنر مشرق – برخی سینماگران در واکنش به وقایع دیماه، تلاش کردند با تحریم رویدادهای رسمی، همبستگی خود با معترضان را نشان دهند. این گروه از هنرمندان سعی داشتند با واکنش به جریانسازیهای شبکههای اجتماعی، تصویری از همراهی با مردم را به نمایش بگذارند. این همراهی اما اشکال مختلفی به خود گرفت که از آن جمله میتوان به صدور “فتواهای سیاسی” و تعیین خط قرمز برای همکاری با نهادهای رسمی اشاره کرد.
در یکی از شاخصترین موارد، هومن سیدی، کارگردان و فعال حوزه نمایش خانگی، با صدور موضعی صریح، حضور در جشنواره فیلم فجر را تحریم کرد. این اقدام در ظاهر میتوانست به عنوان یک کنش اعتراضی معنادار تفسیر شود، اما تحولات میدانی و رفتارهای بعدی فعالان این حوزه، پرسشهایی جدی درباره کارآمدی چنین موضعگیریهایی ایجاد کرده است.
چهرههایی نظیر سلطانی نه صرفاً یک فیلمنامهنویس، بلکه نمادی از نسل بیهوده رشد یافتههایی است که بین ضرورت حرفهای (مجوز، درآمد، اکران) و باورهای سیاسی-اخلاقی ضدانقلابی گیر کردهاند و به جای قدردانی، پهلوی تبلیغ میکنند. سلطانی انتخاب کرده در هر دو جهان حضور داشته باشد، در لوکیشنهای تهران برای ساخت فیلم، و در اینستاگرام برای فریاد «ایران را پس میگیریم».