ئاتر از اولین مشاغلی بود که به دلیل همهگیری کرونا تعطیل و درب سالنهای آن روی مخاطبان بسته شد. یک سال از شیوع ویروس کرونا میگذرد و هنوز راهحل مناسبی برای وضعیت بغرنج تئاتر اندیشیده نشده است. حمایتهای وعده دادهشده محقق نشدند و سالنها هم باوجود رعایت پروتکل ها و ظرفیت پایین هم مخاطبی را به خودشان ندیدند. وضعیت تئاتر اصفهان اما از بسیاری شهرهای کشور هم به مراتب بدتر است. با اینکه در بیشتر شهرهای دارای تئاتر چند ماهی اجرای تئاتر برقرار بود، در اصفهان هیچکس زیربار مسئولیت تعطیلی همهجانبه تئاتر نرفت. اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان اصفهان ستاد مبارزه با کرونا را مقصر دانست و این ستاد متقابلا اداره کل را مسئول وضعیت کنونی قلمداد کرد.
هرچه که بود، تئاتر اصفهان در طول یک سال شاید به اندازه چندین سال پسرفت کرد. از گوشهگیری و انزوای اهالی تئاتر تا تغییر شغل بسیاری از این افراد به نظر میرسد این هنر در اصفهان درصد قابلتوجهی از نیروی انسانیاش را حداقل در کوتاهمدت از دست داده باشد. با اینکه تالار هنر در بازگشایی مجدد، اولین اجرای صحنهای را بعد از یک سال در سالن کوچک خودش میزبانی میکند، هنرمندان معتقدند شرایط وخیمتر از آن است که اجرایی با 20 درصد ظرفیت و برای ده شب بتواند کاری را پیش ببرد. تصویری که هر سه هنرمند حاضر در این گفتوگو یعنی پویان عطایی، رادمهر کشانی و رادنوش مقدم از وضعیت تئاتر اصفهان ارائه میدهند، بسیار ناخوشایند و ناامیدکننده است. تصویری که شاید نقطه مشترک همه اهالی تئاتر اصفهان باشد و مثل همیشه آینده این هنر را در هالهای از ابهام فرو ببرد.
پویان عطایی، کارگردان تئاتر معتقد است که مسئولان فرهنگی باید برای تعطیلنشدن تئاتر در شرایط همهگیری کرونا راهحل تازهای پیدا میکردند یا با حمایت ویژه از هنرمندان به صحبتها و پیشنهادهای آنان عمل میکردند: «ما در سال گذشته با پدیدهای روبهرو شدیم که تا به حال با آن مواجه نشده بودیم؛ اما متأسفانه به جای اینکه از این پدیده به عنوان یک فرصت استفاده کنیم، بیشتر به سرکوب تئاتر پرداختیم. برخی از شهرهای ایران توانستند از این فرصت همهگیری استفاده کنند و حتی جشنوارههایی را برگزار کنند که تا قبل از این وجود نداشت و با استفاده از ترفندها و ایدههای اجرایی نگذاشتند تئاتر تعطیل شود. در اصفهان هم ما پیشنهادهایی خوبی برای تعطیلنشدن تئاتر داشتیم و داریم اما کسی گوشش بدهکار نیست.» او میافزاید: «مسئله این جاست که الان و در شرایط بحرانی است که ما نیازمند حمایت هستیم. با دوری یک ساله مخاطبان از سالنهای تئاتر است که باید بیش از پیش برای اجرای یک تئاتر تبلیغات انجام شود. نه اینکه تا کسی خواست کاری کند همه را وحشت زده کنیم. تمامی مشاغل بسیار خطرناکتر در حال فعالیت هستند. از بازار که همه در زیر یک سقف با کمترین میزان فاصلهگذاری در حال عبورومرور و خرید هستند تا صفهای اغذیه فروشیهای چهارباغ که همه ماسکها را برمیدارند و غذا میخوردند. اینها خطرناکتر هستند یا یک اجرای تئاتر با رعایت تمامی پروتکلها و زیر نظر ناظرین؟ به نظرم باید مجوز نمایشهای بیرونی و محیطی در مکانهای مشخص و با رعایت پروتکلها صادر شود و تئاتر صحنهای هم در سالنهای مورد تأیید و با رعایت پروتکلها تا ظرفیت پنجاهدرصد مجوز اجرا بگیرد تا گروهها بتوانند آرامآرام به کارشان برگردند.»