بیماری خود ایمنی بیماری است که توسط سیستم ایمنی بدن گسترش می یابد. زمانی که این سیستم در حال مبارزه با انواع بیماری هاست گاهی سلول های سالم بدن را به عنوان غریبه و عامل خارجی تشخیص داده و در نتیجه شروع به حمله به آن ها می کند بسته به نوع آن سلول یک بیماری خود ایمنی می تواند بر روی انواع بافت های بدن تاثیر بگذارد و نیز سبب رشد غیر طبیعی و تغییر در عملکرد آن بافت گردد.
حدود ۸۰ نوع از این بیماری وجود دارد. خیلی از آنها دارای علائمی مشابه می باشند که این مسئله تشخیص را مشکل می سازد. همچنین ممکن است در یک زمان چند نوع از این بیماری در بدن ظاهر شود، بیماری های خود ایمنی معمولا بین دوره های بهبود در بین کمی علائم (بدون علائم یا با علائم کم ) و شعله ور شدن علائم (یو پی اس) در نوسان هستند.
در حال حاضر، درمان بیماری های خود ایمنی بر تسکین علائم تمرکز دارند چون هنوز علت اصلی مشخص نشده و هیچ درمانی وجود ندارد. بیماری های خود ایمنی اغلب در خانواده ها دیده می شوند و ۷۵درصد از کسانی که تحت تاثیرند زنان هستند. در آمریکایی های آفریقایی تبار و بومیان آمریکا نیز افزایش خطر ابتلا به این بیماری دیده شده است.
متداول ترین انواع بیماری خود ایمنی :
در زیر به برخی از شایع ترین بیماری های خود ایمنی اشاره می کنیم:
آرتریت روماتوئید: التهاب مفاصل و بافتری های مزمن هستند که تا کنون هیچ درمانی ندارند. درمان این وضعیت شامل تلاش برای کنترل روند بیماری و کاهش علائم، به خصوص درهنگاه اوج علائم است. در زیر یک لیست از چیزهایی که شما می توانید برای کاهش علائم یک بیماری خود ایمنی رعایت کنید اشاره می شود :
• داشتن یک رژیم غذایی متعادل و سالم
• به طور منظم فعالیت بدنی داشته باشید.
• استراحت کافی
• مکمل های ویتامین
• کاهش استرس
• قرار گرفتن در معرض نور خورشید محدود
• جلوگیری از هر گونه محرک شناخته شده
مداخلات پزشکی عبارتند از:
• درمان جایگزینی هورمون، در صورت لزوم
• انتقال خون، خون را تحت تاثیر قرار می دهند.
• داروهای ضد تورمی اگر مفاصل را تحت تاثیر قرار داده باشد.
• داروهای ضد درد
• دارو های سرکوب کننده ایمنی
• درمان های فیزیکی
درمان های جایگزین زیر برای کمک به برخی از افراد پیشنهاد شده
• گیاهان
• درمان کایروپراکتیک
• طب سوزنی
• هیپنوتیزم