هنوز دو سه دقیقه مانده تا عقربههای ساعت به هشت صبح برسند. راهروهای بیمارستان کاشانی، در این ساعتهای اولیه صبح غوغاست و جای سوزن انداختن نیست: «تازه الان بیمارستان خلوت است! شب بیایید ببینید چه خبر است!» رفتوآمدها قطع نمیشوند و کادر درمان، فـرصـت سرخـاراندن ندارند. بیمارستان مملو از جمعیت است؛ جمعیت انبوهی از بیماران غیر کرونایی که در این روزها سرگردان شدهاند و تنها در بیمارستان کاشانی پذیرش میشوند. تخت خالی وجود ندارد و بیمارها مرتب در حال انتقال از اورژانس به بخش هستند تا بیماران بد حال که معمولا ترومایی هستند، منتظر خالیشدن تخت نمانند.
آدمهای خوابزده و پریشان، نگران و مضطرب از حال بیمار خود در صفِ پذیرش به انتظار ایستادهاند و زیر لب ذکر میگویند. گریه میکنند. ضجه میزنند یا التماس میکنند که بیمارشان هر چه زودتر بستری شود. بخش مراقبتهای ویژه هم دستکمی از اورژانس ندارد و تمام 50 تخت آن پُر است.