ژانر وحشت در عصر نئون و VHS
اگر فکر میکنید بهترین فیلمهای ترسناک دهه ۸۰ صرفاً مشتی فیلم بیکیفیت با ماسکهای پلاستیکی و جیغهای بنفش هستند، سخت در اشتباهید. دهه هشتاد میلادی، دوران طلایی و تکرارنشدنی سینمای وحشت بود؛ دورانی که فرمتهای ویدیویی مثل VHS و بتامکس (Betamax) گلوی هم را میفشردند تا سهم بازار را بگیرند. برنده نهایی VHS بود، چون لایسنس ارزانتری داشت. اما چرا این مهم است؟ چون ورود این تکنولوژی به خانهها یعنی فیلمها برای اولین بار بازاری فراتر از سالنهای تاریک سینما پیدا کردند. کلوپهای ویدئویی مثل قارچ در سراسر دنیا سبز شدند و اصطلاح “Direct-to-video” (مستقیم به ویدئو) به یک روش معتبر برای اکران فیلم تبدیل شد.
همین موضوع باعث شد خیلی از فیلمسازان بخواهند از عطش سیریناپذیر مردم برای وحشت پول در بیاورند. من و شما به احتمال زیاد عشقمان به سینمای وحشت را مدیون همین دورانیم؛ دورانی که میتوانستیم دور از چشم کنترلچیهای سینما و محدودیتهای سنی، در خانه بنشینیم و با دلهره دکمه Play را فشار دهیم.