«توی این ماههای آخر آموزشتان بیشتر مسخره کردهاید یا مسخره شدهاید؟ اگر مسخره شدهاید با شما همدردی میکنم ولی اگر مسخره کردهاید لطفا این کار را کنار بگذارید. دنیای ما از اواخر سال پیش با بحران کرونا روبهرو شد، پس به خاطر آن مجبور شدیم شیوه زندگی خود را برای مدتی تغییر دهیم. یکی از این موارد آموزش بود که دیگر بهصورت قبل نیست و دانشآموزان و معلمان مجبور به استفاده از فضای مجازی شدند که به آموزش مجازی معروف است. حتما خودتان این را میدانید که در دنیای مجازی همه چیز با دنیای واقعی متفاوت است و حتی شخصیت انسانها در آنجا ممکن است فرق کند. یکی از اتفاقهایی که در آموزش مجازی بسیار رایج شده، مسخرهکردن و توهین به افراد دیگر است.
کسانی که این کار را میکنند با دیدن کوچکترین ایرادی از طرف مقابل شروع به مسخرهکردن او میکنند. در متن زیر من یکی از تجربیات خود را برای شما بیان میکنم: من پانزده ساله هستم و به بلوغ رسیدهام، ولی صدای من کمی نازک است. در یکی از کلاسها که نوشتن متن برای آن مطلب بسیار طولانی میشد من خواستم که از قابلیت صداگذاری یا ویس استفاده کنم. شروع کردم، ولی در بخشی از گفتههایم صدای من کمی لرزید و خودم متوجه آن نشدم. ویس را ارسال کردم و بعد از ارسال پیامهای دوستان متوجه شدم که بعضی از همکلاسیها من را به خاطر آن یک کلمه مسخره کردند و گفتند که صدای خروسی داری. خوشبختانه من کسی نیستم که به نظر این جور افراد خیلی اهمیت بدهم. از دیگر موارد میشود به مسخرهکردن دانشآموزان ساده توسط دانشآموزان زورگو نام برد. در این بین حتی معلمان نیز توسط بعضی دانشآموزان مورد تمسخر قرار میگیرند. برای مثال هرگاه از معلمی کینهای به دل داشته باشند از عکسهایی که از آن معلم دارند استیکرهایی درست میکنند که در حد شأن و شخصیت او نیست. اگر دانشآموزان میدانستند که معلمان بیشتر از آنها سختی میکشند این کارها را نمیکردند. من این را میدانم چون مادر خودم معلم است. دوستان از تمسخر یکدیگر دست بردارید.»
متنی را که خواندید، علی شیخبهایی نوشته بود. حتما دیگر تا الان متوجه شدهاید که قرار است در این شماره درباره چه موضوعی حرف بزنیم. درباره قلدرهای مجازی. کسانیکه تا پیش از این شرایط قرنطینه و خانهنشینی، در کلاس و زنگ تفریح از دست مسخرهکردنهایشان در امان نبودیم و الان هم با اینکه نمیبینمشان، اما با حضور مجازی خود، آسیبشان را میزنند. آدمهایی که خودشان را بدون عیب و اشتباه میبینند و دائم دنبال این هستند که اشتباه کوچکی از یک نفر ببینند و آن را فریاد بزنند. این رفتار زشت اخیرا در کلاسهای آنلاین هم زیاد به چشم میآید. شاید بیشتر از قبل هم باشد. چون وقتی دیده نشوند، جسارت یا بهتر است بگویم، وقاحتشان بیشازپیش شده و آزارشان هم بیشتر میشود. در ادامه با چند نوجوان دانشآموز حرف زدهایم که یا خودشان مورد تمسخرهای مجازی واقع شدهاند یا در کلاسی که مسخرهبازی انجام شده، حضور داشتند.