برگی از سیره امام موسی کاظم (ع)

به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، عبادت ربّ و خدمت به خلق‌ درباره سیره زندگانی امام موسی کاظم علیه السلام روایت شده: حضرت همه نافله‌های شب را به جا می‌آورد و به نماز صبح وصل می‌کرد سپس مشغول تعقیب می‌شد تا صبح بدمد و برای خدا به حال سجده می‌افتاد و سر از سجده برنمی‌داشت تا آفتاب به زوال نزدیک گردد. حضرتش بسیار دعا می‌کرد و این دعا را تکرار می‌نمود.

اللَّهُمَّ إِنِّی أَسْأَ لُکَ الرَّاحَةَ عِنْدَ الْمَوْتِ، وَالْعَفْوَ عِنْدَ الْحِسابِ‌

خدایا! راحتی هنگام مرگ و بخشش هنگام حساب را از تو درخواست می‌کنم.

از دعاهای آن حضرت این بود:

عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِکَ، فَلْیَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِکَ.

گناه از بنده تو عظیم است پس بخشش از تو نیکو است.

همواره از خشیت خدا گریه می‌کرد تا جایی که محاسنش از اشک دیدگانش تر می‌شد. آن بزرگوار به‌ اهل بیت‌ و اقوامش از همه بیشتر رسیدگی می‌: نزد امیر برو و او را از اموال آگاهی ده و بپرس می‌خواهد با این اموال چه کند، غلام رفت و برگشت و گفت: منصور می‌گوید که همه آنها تحفه‌ای از من به شماست، هرچه می‌خواهید انجام دهید، حضرت به پیرمرد تهیدست فرمود: همه این اموال را بردار که بخششی از سوی من به توست‌ «۴»!!

پی نوشت ها:

(۱)- الخرائج والجرائح: ۲/ ۸۹۶؛ الارشاد: ۲/ ۲۳۱؛ بحار الأنوار: ۴۸/ ۱۰۱، باب ۵، حدیث ۵.

(۲)- الارشاد: ۲/ ۲۳۲؛ روضة الواعظین: ۱/ ۲۱۵؛ بحار الأنوار: ۴۸/ ۱۰۲، باب ۵، حدیث ۶.

(۳)- الارشاد: ۲/ ۲۳۳؛ بحار الأنوار: ۴۸/ ۱۰۲، باب ۵، حدیث ۷.

(۴)- المناقب: ۴/ ۳۱۹؛ بحار الأنوار: ۴۸/ ۱۰۸، باب ۵، حدیث ۹؛ مستدرک الوسائل: ۱۰/ ۳۸۷، باب ۸۳، حدیث ۱۲۲۳۷.

منبع: شفقنا از کتاب اهل بیت علیهم‌السلام عرشیان فرش نشین تالیف استاد حسین انصاریان