ساعت از ده صبح گذشته است. در کوچه های باریک محله «جویباره» اصفهان، جایی که دیوارهای کاه گلی هنوز بوی خاک نم خورده میدهند، صدای شستن ظرفها، گریه مبهم یک کودک و جلزولیز روغنی که روی اجاق داغ میشود، موسیقی متن زندگی روزمره است. اینجا، پشت پنجرههای مشبک و درهای آهنی رنگ ورو رفته، زنانی زندگی می کنند که در هیچ سند بودجه ای نامشان به عنوان نیروی کار فعال، ثبت نشده است؛ زایمان می کنند، میشویند، می پزند، تیمار میکنند و در نهایت، در پیری با دست های خالی و بدون حتی یک روز سابقه بیمه، به انتظار آینده ای مبهم مینشینند. آنها بخشی از جامعه بزرگ زنان خانه دار کلانشهر اصفهان هستند که طبق آخرین سرشماری رسمی، بزرگ ترین گروه غیرفعال اقتصادی شهر را تشکیل میدهند؛ جمعیتی که با وجود پویایی حیاتیاش در حفظ بقای خانواده، در محاسبات رسمی و سیاستهای رفاهی تقریباً نامرئی است.