سرانجام در آخرین بازی در این مرحله از مقدماتی جام جهانی، تیم ملی ایران با یک پیروزی اقتصادی یک بر صفر مقابل عراق توانست به عنوان تیم اول از گروهش صعود کند. گروهی که برای ایران پر از ماجرا، درد سر و بالا و پایین بود.
در آخرین گام و بازی با عراق که به عنوان سختترین بازی این مرحله هم از آن یاد میشد، شاگردان اسکوچیچ ابتدا با اتکا به گردش توپ مناسب، حرکات ترکیبی هماهنگ و استفاده از تمام فضاهای زمین توانستند در نیمه اول به دفاع حریف فشار بیاورند و گل برتری را بزنند و سپس در نیمه دوم با یک دفاع تیمی و منطقی این نتیجه را حفظ کردند. ایران با آرایش ۴-۴-۲ بازی را آغاز کرد که جهانبخش و قلیزاده، دو هافبک خلاق و با قدرت دریبلینگ بالا پشت سر دو مهاجم تیم بازی میکردند و عقب تر از آنها نوراللهی و عزت اللهی بودند که هماهنگی این چهار نفر برای حرکت در فضاهای بین خطوط حریف و ارسال توپ به این مناطق برای دفاع عراق بسیار آزاردهنده بود.
شیوه دفاع عراق در خط هافبک، یارگیری منطقهای بود و از خط نیمه زمین به عقب این سبک دفاع را اجرا میکردند. البته مهاجم نوک این تیم، متفاوت از هافبکها کارهای تدافعی را انجام میداد و با پرس و تعقیب توپ سعی میکرد مانع از گردش توپ بی درد سر بازیکنان ایران در عقب زمین باشد ولی مدافعان ایران با حضور کنعانی زادگان، خلیل زاده و حاجی صفی یک مثلث را عقب زمین تشکیل میدادند تا بتوانند مقابل پرس او توپ را مطمئن تر به گردش در بیاورند.