برد بدون اسکوچیچ

در اولین بازی از مرحله نهایی مقدماتی جام جهانی، تیم ملی ایران به مصاف تیم ملی سوریه رفت و موفق شد با نتیجه یک بر صفر به پیروزی برسد تا خشن‌‌ترین بازی پس از روی کار آمدن اسکوچیچ در نهایت با کسب سه امتیاز برای ایران همراه شود. همواره این پرسش مطرح بود که اسکوچیچ سبک بازی تیم ملی را تا چه حد تغییر خواهد داد؟ آیا همچنان درگیری‌های فیزیکی یکی از نقاط قوت تیم ملی خواهد بود یا خیر؟

در اولین بازی از مرحله نهایی مقدماتی جام جهانی، تیم ملی ایران به مصاف تیم ملی سوریه رفت و موفق شد با نتیجه یک بر صفر به پیروزی برسد تا خشن‌‌ترین بازی پس از روی کار آمدن اسکوچیچ در نهایت با کسب سه امتیاز برای ایران همراه شود. همواره این پرسش مطرح بود که اسکوچیچ سبک بازی تیم ملی را تا چه حد تغییر خواهد داد؟ آیا همچنان درگیری‌های فیزیکی یکی از نقاط قوت تیم ملی خواهد بود یا خیر؟

بازی با سوریه آزمون خوبی برای بررسی تیم ملی ایران از نظر فیزیکی و مقابله با تیم‌های قدرتی بود که با توجه به قدرت بدنی بازیکنانشان و برتری در درگیری‌های فیزیکی، بازی را هم به همین سمت میبرند. در ابتدا لیست بازیکنان ثابت تیم ایران ترکیبی از بازیکنان فیزیکی و تکنیکی خلاق بود. پنج هافبک در چینش ۴-۲-۳-۱ تیم ملی ایران به دو بخش تقسیم‌ می‌شدند.
نوراللهی و سرلک که دو هافبک دفاعی تیم بودند و سامان قدوس، علیرضا جهانبخش و علی قلی زاده که هافبک هجومی و هافبک‌های کناری تیم بودند. ترکیب تیم نشان از تعادل بین بازیکنان فیزیکی و تکنیک داشت تا علاوه بر حفظ توان مقابله با قدرت درگیری‌های فیزیکی بازیکنان سوریه، خلاقیت تیم هم حفط شود.
 تا زمانی که سوریه همین سبک بازی را به اجرا در می‌آورد و با پاس های بلند برای تک مهاجمشان یعنی خربین، قصد رسیدن به دروازه ایران را داشتند، قدرت درگیری نوراللهی و سرلک به آن‌ها کمک می‌کرد که در جدال‌ها برای قطع این پاس‌های بلند موفق عمل کنند و حملات سوریه را قطع کنند. ولی زمانی که سوریه به حمله از طریق پاس‌های کوتاه اقدام می‌کرد، در جاگیری، درک فضا و قطع پاس‌ها عملکرد چندان خوبی از هافبک‌های ایران نمی‌دیدیم.
 پس از لو دادن توپ سه هافبک جلویی تیم ایران برای پرس از جلو اقدام می‌کردند و دو هافبک دفاعی سعی بر پوشش فضای جلوی مدافعان و قطع پاس‌های رو به جلوی حریف داشتند‌ که اگر چه این شیوه زمانی که سوریه از پاس بلند و بازی مستقیم با خربین استفاده می‌کرد، جواب می‌داد اما باعث از بین رفتن فشردگی بین خطوط ایران و به جود آمدن فضا در میانه میدان برای هافبک‌های حریف می‌شد. همچنین هافبک‌های ایران برای پوشش این فضاها دچار سر در گمی می‌شدند و در قطع حملات حریف هماهنگ عمل نمی‌کردند. این ضعف در مقابل تیم‌هایی که بهتر از فصاهای میانه میدان استفاده می‌کنند ممکن است برای تیم ملی ایران بسیار درد سر ساز شود.

توضیح: پس از لو دادن توپ، چهار بازیکن جلویی ایران برای پرس از جلو اقدام می‌کردند و دیگر بازیکنان به عقب برمی‌گشتند.

منبع  : اصفهان زیبا

برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *