برای آخرین بار، «مرا ببوس»
سینماسینما، عدنان شاه طلایی
سینمای مستقل ایران در سالهای اخیر بیش از گذشته به تجربههای شخصی فیلمسازان نزدیکا میکند؛ وداعی با گذشته، عشق، خاطره و امیدهایی که زیر سایه ویرانیها از دست رفتهاند.
شاید یکی از دلایل ارتباط نسبی مخاطب با اثر، انتخاب شخصیت زن باشد، اگر همین حجم از تکگویی و همین ساختار از زبان شخصیت یک مرد روایت میشد، احتمالا تحمل آن دشوارتر بود. حضور بازیگر زن بخشی از یکنواختی روایت را جبران کرده است.
«مراببوس» یک فیلم شخصی و بیادعاست که نگاه خود را پیدا کرده است، اما هنوز میان تجربهگرایی و قصهگویی به تعادل کامل نرسیده است، رحمانی در واپسین اثرش نشان میدهد به ثبت جهان درونی انسانها علاقهمند است؛ اگر در تجربههای بعدی بتواند این نگاه شخصی را با فیلمنامهای منسجمتر وکشمکشی دراماتیکتر همراه کند، میتوان انتظار داشت به آثاری عمیقتر و ماندگارتر دست پیدا کند.