اقتصاد ۲۴ – محمدرضا مودودی در مورد چشم انداز تجارت با اروپا اظهار کرد: در دوران غیر تحریمی هم حجم تجارت ما با اروپا چیزی در حدود ۱۰ میلیارد دلار بود که از این میان ۵۰۰ میلیون دلار صادرات ایران به اروپا و حدود ۹.۵ میلیارد دلار واردات تجهیزات ماشین آلات و مواد اولیه از این قاره بوده است.
وی افزود: بنابراین تراز تجاری ایران در تجارت با اروپا همیشه منفی بوده که البته این موضوع لزوماً منفی نیست. به هرحال اروپا مهد تکنولوژی است و ما برای تولیدات و صنایع خود نیاز به دانش فنی و تکنولوژی روز داریم. از همین روی واردات ما از این قاره بیشتر محصولات مصرفی نبوده بلکه سهم عمده آن برای کالاهای سرمایهای و واسطهای است.
مودودی تصریح کرد: بعد از شروع تحریمهای دوم و ایجاد مشکل برای ارتباطات بانکی ایران، اروپا ارتباطات خود را با کشورمان در همه حوزهها بسیار محدود کرد. بسیاری از محصولاتی که برای تولید و صنایع خود را نیاز داریم از طریق دور زدن تحریمها و چرخاندن کالاها در چند کشور وارد میکنیم تا ردیابی نشود.
وی خاطرنشان ساخت: بنابراین شرایط فعلی مناسب نیست و اگر ما مشکل FATF را حل، تکلیف تحریمها را مشخص و روابط خود را با دنیا تعریف نکنیم قطع به یقین نمیتوان روی تجارت با اروپا حساب کرد. این بدان معنا است که نوسازی ماشینآلات در وارد کردن تکنولوژیهای جدید که یکی از ضعفهای بزرگ ما در حوزه تولید و تجارت در سطح جهانی است، به مشکل بر خواهیم خورد.
وی اضافه کرد: از طرف دیگر محصولات و مشتقات نفتی و همچنین تولیدات پتروشیمی که ممکن است مدنظر اروپاییها برای دریافت از ایران باشد با هزینههای سنگین به دیگر کشورها بفروشیم که در این صورت رقابتپذیری آن با رقبای دیگر از جمله عربستان کاهش پیدا میکند.
رییس سابق سازمان توسعه تجارت گفت: موضوع تحریمها بزرگترین بهانه برای محدود کردن تجارت و توجیه نبود سطح مطلوب تجارت که هرگز محقق نشده، است. در واقع این موضوع شرط لازم است، اما شرط کافی نیست، ما در تولیدات داخلی خود با مشکلات فراوانی مواجه هستیم. این مشکلات ارتباطی با تحریمها ندارند و اگر اصلاح نشوند، سهم تجارت ما نه تنها با اروپا بلکه با دنیا بدتر میشود.
وی با انتقاد از نگاه قدیمی به صادرات و واردات در کشور گفت: نگاه نخست به تجارت در کشور ما این است که تولیدکننده باید محصولی را تولید کند که رقابتپذیر باشد یعنی از نظر کیفیت، قیمت و تحویل به موقع با نمونههای مشابه خارجی رقابت کند. در حالی که این ادبیات مربوط به قرن نوزدهم بوده و حتی ادبیات قرن بیستم نیز نیست؛ چه برسد به قرن بیست و یکم که عصر اطلاعات و دیجیتال است.
بیشتربخوانید:تجارت ایران با چین سودمندتر است یا رابطه با غرب؟