همین امر منجر به بروز اختلافات و درگیریهایی در کف خیابان و صحنه اجتماع میان مذهبیون، سکولارها شهروندان صهیونیست شده است. البته اکثر این درگیریها از سوی یهودیان مذهبی آغاز میشود. به طور مثال یهودیان هاردی دست به آزار و اذیت کسانی میزنند که روز شنبه را محترم نمیشمارند.
به گزارش سرویس فرهنگی تابناک، در جامعه اسرائیل، از دهههای پایانی قرن بیستم، شکاف میان جریانهای مذهبی و سکولار به یکی از مهمترین محورهای منازعه سیاسی و اجتماعی تبدیل شد.
تحولات سیاسی و اجتماعی اسرائیل در دهههای اخیر، بازتابدهنده یک بحران بنیادین در تعریف هویت این رژیم است؛ تقابلی میان دو پارادایم متضاد: “صهیونیسم سکولار” و “صهیونیسم مذهبی”. آنچه در ظاهر به صورت درگیریهای حزبی میان جریانهایی نظیر لیکود و شاس یا شکاف میان احزاب سکولاریستی و تندروهای مذهبی بروز میکند، در واقع ریشه در بازتعریف ماهیت دولت دارد. از یک سو، جریانی بر حفظ ساختار مدنی و جدایی دین از سیاست پافشاری میکند و از سوی دیگر، صعود جریانهای مذهبی-ملیگرا (از گوش آمونیم تا خانه یهود) با پین مناسک، به یک بحران اجتماعی-سیاسی تبدیل شده که ثبات داخلی رژیم را با چالشهای جدی روبهرو کرده است.
علی معروفی آرانی پژوهشگر یهودیت و صهیونیسم
پانویس:
نسیم حسینی، کارشناس ارشد روابط بینالملل و پژوهشگر موسسه مطالعات جهان معاصر