یکی از دردهای مشترک ما زنان که از همان کودکی آن را با خود تا بزرگسالی آوردهایم، هیئت است. یا بهتر است بگویم کیفیت حضور در هیئت.
به گزارش اصفهان زیبا؛ یکی از دردهای مشترک ما زنان که از همان کودکی آن را با خود تا بزرگسالی آوردهایم، هیئت است. یا بهتر است بگویم کیفیت حضور در هیئت. همه ما شبهایی که همراه با مادرمان به هیئت میرفتیم و کنارش بازیکنان در فضای روضه حضور داشتیم، وقتی چراغها خاموش میشد و میکروفون میرفت دست آقای مداح، ناخودآگاه حزن مجلس میگرفتمان و قدمی از فضای کودکیمان دور میشدیم. مجلس شور میگرفت و صدای گریهها بلند میشد و ما نیز گاهی تلاشهای کودکانهای میکردیم برای گریه و چهره اندوهناک به خود میگرفتیم. تا اینکه مجلس جلوتر میرفت و وارد فاز عزاداری و سینهزنی میشد. مردها قیام میکردند و هماهنگ با هم کار را جلو میبردند و تقریبا همهشان فعال بودند. این را نمیدیدیم. میشنیدیم. در واقع همراهی ما با عزاداری صرفا بهلطف بلندگوها بود. فضای مردانه را تخیل میکردیم و سعی میکردیم دستوپاشکسته همراهشان باشیم.