هنر آواز بخشی از هویت ایرانزمین است که در میان سبکهای مختلف آن مکتب آوازی اصفهان یکی از شاخصترینها بشمار میرود. در مکتب آوازی اصفهان نام بزرگان بسیاری از چهارصد سال قبل تاکنون میدرخشد و علی اصغر شاهزیدی یکی از آنها است.
«آیا در ادبیات کسی را مانند آقای قدسی و همایی داریم؟ مانند دکتر شفیعی و مظاهری داریم؟ امروزه در نقاشی چه کسی را داریم؟ متأسفانه اتفاق عجیب و غریبی در مملکت ما رخداده و دیگر شاهد ظهور و بروز هنرمندان فاخری مانند گذشتگان در رشتههای مختلف هنری نیستیم. در همه رشتهها همینطور بوده است. زمانی موسیقیهایی که در برنامههای رادیو ایران میشنیدیم توسط خوانندگان و نوازندگان، شاعران و ترانهسرایان و آهنگسازانی تولید میشد که دیگر مانند آنها را نخواهیم دید. دیگر چشم روزگار آقای علی تجویدی و مرتضی خان محجوبی را به خود میبیند؟ چشم روزگار نظیر حضرت شهناز، حضرت کسایی و حضرت تاج را میبیند؟ ظهور آنها در یک بازه زمانی شکل گرفت و نبوغشان به معرفت، شعور، رفتار و اعمال آنها برمیگردد. درحالیکه متأسفانه امروزه معنای حلال و حرام از بین رفته است و هزار نکته دیگر وجود دارد که آدمها به آنها بیتوجهاند.» اینها صحبتهای علیاصغر شاهزیدی از مفاخر مکتب آوازی اصفهان است که از کودکی در محضر استادان مختلف به فراگیری آواز پرداخته و از محضر استاد جلالالدین تاج اصفهانی نیز بهره فراوان برده و معتقد است فقدان هنرمندان فاخر فقط به آواز محدود نمیشود و باید آن را به همه مسائل تعمیم داد. توان حرفهای شاهزیدی چنان بود که در کنار آهنگسازان بزرگی مانند جلیل شهناز، حسن کسایی، علی تجویدی و جلال ذوالفنون آثار پرشماری را تولید کرد. اما شاهزیدی از نسل هنرمندانی است که روزگار دیگر مانند آنها را ندیده است. اینکه چرا امروزه و در مکتب آواز اصفهان چهرههای درخشانی ظهور نمیکند پرسشی است که علیاصغر شاهزیدی به آن پاسخ داده است.