صبح چهاردهم ژوئیه ۱۹۵۸، بغداد دیگر آن شهری نبود که شب قبل به خواب رفته بود. صدای تانکها در خیابانها پیچیده بود، رادیو بغداد از سقوط نظام سلطنتی خبر میداد و سربازانی که تا دیروز به پادشاه سلام نظامی میدادند، حالا کاخ سلطنتی را محاصره کرده بودند. چند ساعت بعد، سلطنتی که نزدیک به چهار دهه بر عراق حکومت کرده بود، در حیاط کاخ الرحاب با رگبار گلوله پایان یافت.
عکس برجا مانده از جسد ولیعهد “عبدالله” و نخستوزیر “نوری سعید” که پس از مرگ مثله شدهاند.gn:center”>نفوذ گسترده بریتانیا در سیاست عراق، شکاف طبقاتی، نارضایتی افسران ارتش و موج ملیگرایی عربی که از قاهره و جمال عبدالناصر الهام میگرفت، شرایط را برای انفجار آماده کرده بود.