متخصص بیومکانیک ورزشی در گفتوگو با «جوان»: کمتحرکی موجب اضافه وزن و بیماریهایی میشود که ریشه در سبک زندگی ماشینی ما دارد
جوان آنلاین: در مدرسهای که کودکانش در حساسترین مرحله رشد جسمی و روانی قرار دارند، درس تربیت بدنی باید فرصتی برای حرکت، نشاط و شکلگیری مهارتهای بنیادین باشد، اما در عمل، به زنگی فرعی و کماهمیت تبدیل شده است. دو ساعت در هفته، آنهم در فضایی محدود، با امکانات ناکافی و گاه بدون حضور مربی متخصص، چگونه میتواند پاسخگوی نیازهای حرکتی نسلی باشد که با چاقی، ناهنجاریهای اسکلتی و سبک زندگی کمتحرک دستوپنجه نرم میکند؟!
با وجود تأکید مکرر بر اهمیت تربیت بدنی در ارتقای سلامت دانشآموزان، اجرای مؤثر این درس در بسیاری از مدارس کشور با موانع جدی روبهرو است. از ضعف زیرساختهای ورزشی و کمبود نیروی متخصص گرفته تا نگرشهای منفی برخی والدین و مدیران و بیتوجهی نظام آموزشی به جایگاه ورزش در فرآیند یادگیری. این چالشها نهتنها سلامت جسمی کودکان را تهدید میکند، بلکه فرصتهای رشد اجتماعی، روانی و حرکتی آنان را نیز محدود میسازد.
ورزش در حاشیه آموزش
بسیاری از دانشآموزان همچنان با کمتحرکی، اضافهوزن و نداشتن مهارتهای پایه حرکتی دستوپنجه نرم میکنند. سبک زندگی کمتحرک، کاهش فرصتهای بازی و فعالیت بدنی در خانه و مدرسه و از طرفی، فشار روزافزون دروس تئوری باعث شده نیاز به بازنگری در جایگاه ورزش در آموزش رسمی بیش از هر زمان دیگری احساس شود. در همین رابطه، محمد جعفری، معاون تربیت بدنی و سلامت وزارت آموزش و پرورش، با تأکید بر ناکافی بودن ساعات فعلی تربیت بدنی در مدارس میگوید: «دو ساعت درس تربیت بدنی در برنامه هفتگی مدارس وجود دارد، اما این میزان به هیچوجه پاسخگوی نیازهای حرکتی دانشآموزان نیست.»