ناصرالدینشاه قاجار نهتنها در دوران سلطنت خود برای مردم دردسرهای فراوانی به همراه داشت، بلکه پس از مرگ نیز ماجرایی پرحاشیه از خود بر جای گذاشت. یکی از این روایتهای کمتر شنیدهشده، داستان ساخت و انتقال سنگ قبر اوست؛ اثری که به گفته بسیاری از مورخان و پژوهشگران، از برجستهترین نمونههای هنر سنگتراشی دوره قاجار به شمار میرود.
به گزارش فارس، پس از ترور ناصرالدینشاه و در شرایطی که درباریان و شاهزادگان قاجار موفق به احداث آرامگاهی برای او نشده بودند، سفارش ساخت سنگ قبر وی به استاد حسین حجارباشی، از نامدارترین سنگتراشان یزد، واگذار شد. این هنرمند یزدی ۴ سال از عمر خود را صرف تراش و حجاری سنگی از مرمر سبز کرد و با مهارتی کمنظیر، تصویر شاه را بر روی آن نقش زد. همچنین پیرامون سنگ، اشعاری در سوگ ناصرالدینشاه حک شد که بر ارزش هنری این اثر افزود.
اما دشواریهای این ماجرا تنها به ساخت سنگ محدود نمیشد. در روزگاری که امکانات حملونقل امروزی وجود نداشت، انتقال این سنگ عظیم از یزد به تهران به یکی از سختترین مأموریتهای آن زمان تبدیل شد. در مسیرهای قدیم ایران، انتقال بارهای سنگین مستلزم حرکت از روستا به روستا و مرحله به مرحله تا مقصد بود. در هر آبادی از مردم خواسته میشد با چوب، طناب و الوار سنگ را میلیمتر به میلیمتر جلو ببرند. برخی روایتهای تاریخی حاکی است که فشار ناشی از حمل این سنگ سنگین، جان ۳۰ الی ۵۰ نفر از مردان را در مسیر گرفت.