در هیاهوی تاخت و تاز سیتی در لیگ جزیره و اروپا، در بین توجه رسانهها به جنگ قهرمانی در لالیگا و یا حتی جدال سر سختانه در بوندسلیگا اما کسی چندان توجهی به سری آ و صدرنشین آن در این بین ندارد. نراتزوری با هدایت آنتونیو کونته با تیم دوم و تعقیب کنندههای اصلی فاصله گرفتهاند و با سرعت و قدرتی بینظیر به پیش میروند.
آخرین سالی که اینتریها با عشق به تماشای تیمشان مینشستند و از هنرنماییهای میلیتو، زانتی و دیگر ستارگانشان لذت میبردند؛ بیش از یک دهه گذشته است، دههای که با ناکامیهای بسیار بزرگ شروع شد اما هر چه به انتها نزدیک میشد، نوید اینتر درخشانتری را میداد.
پس از مورینیو شاهد حظور بنیتز و چندین مربی دیگر در اینتر بودیم که روز به روز اینتر را از جایگاه اصلیاش دور میکردند، شاید بهترین مربی که کمی از بقیه در کسب نتایج و امتیازات بهتر بود لئوناردو بود. لئوناردو فصل را با ۳۰ امتیاز از ۱۲ بازی با میانگین ۲٫۵ امتیاز از هر بازی، بهتر از دو مربی قبلی یعنی بنیتز و مورینیو آغاز کرد و در ۶ مارس ۲۰۱۱ با کسب ۳۳ امتیاز از ۱۳ بازی رکورد جدیدی در سری آ ایتالیا به ثبت رساند.
رکورد قبلی متعلق به فابیو کاپلو در فصل ۰۵-۲۰۰۴ بود که در ۱۳ بازی ۳۲ امتیاز به دست آورده بود. لئوناردو در فصل ۱۱-۲۰۱۰ اینتر را به مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا رساند اما با شکست برابر شالکه ۰۴ از دور مسابقات کنار رفت. همچین لئوناردو توانست همراه با اینتر فاتح جام حذفی ایتالیا شود و به مقام نایب قهرمانی سری آ دست پیدا کند اما در نهایت او اخراج شد و پس از آن مربیانی به خانه افعیها قدم گاشتند که موفقیتی بهدست نیاوردند.
مشکل دیگر در بخش اقتصادی باشگاه بود. اینتر به خاطر قانون فیرپلی مالی و نداشتن منابع مناسب مالی مجبور به فروش ستارههای خود شد و ساموئل اتوئو، وسلی اسنایدر، ژولیو سزار، لوسیو، مایکون، تیاگو موتا و گوران پاندف به خاطر حقوق بالا تیم را ترک کردند و آن بازیکنانی که زمانی بر بام اروپا با اینتر قرار داشتند اینک دیگر نبودند، البته که بحث افزایش سن نیز مطرح بود و برخی از آن ها از لحاظ سنی تا حدودی به دوران پایان نزدیک شده بودند.