گفتوگو با محمدرضا مهاجر، اولینکلوپدار اصفهانی
روزگاری صفحههای گرامافون بود که موسیقی را به خانهها میآورد و مردم برای دیدن فیلم هم باید به سینما میرفتند؛ بعد کمکم نوار کاست مُد شد و نوار موسیقی تا سالها بین همه دستبهدست میشد و به فروش میرسید و فیلمهای ویدئویی به خانهها آمد و انگشتشماری از مردم که ویدئو داشتند، میتوانستند فیلم دلخواه خود را ببینند.
به گزارش اصفهان زیبا؛ روزگاری صفحههای گرامافون بود که موسیقی را به خانهها میآورد و مردم برای دیدن فیلم هم باید به سینما میرفتند؛ بعد کمکم نوار کاست مُد شد و نوار موسیقی تا سالها بین همه دستبهدست میشد و به فروش میرسید و فیلمهای ویدئویی به خانهها آمد و انگشتشماری از مردم که ویدئو داشتند، میتوانستند فیلم دلخواه خود را ببینند.سالهای دهه هفتاد بود که نوار همچنان بود؛ اما سیدی هم به بازار آمد، تا آنان که بهروزتر بودند یا جیبشان پرپولتر بود و رایانه داشتند یا دستگاه پخششان علاوهبر نوارکاست، سیدی هم پخش میکرد، بهجای نوار موسیقی و فیلمهای ویدئویی، سیدی بخرند، که همصدای صافتری داشت و هم کلاس بیشتری.فروشگاههایی در هر محل وجود داشت که با عنوانهای نوارفروشی و بعد سیدیفروشی فعالیت میکردند و مردم موسیقی و فیلم دلخواه خود را از طریق آنها میخریدند.