در نگرش فلسفه تاریخی استاد ابوالحسنی، حقایق و پدیدههای هستی نه تنها در پوسته ظاهری آن «محسوسات مادی» محدود نمیشوند، بلکه دو عرصه «محسوس» و «نامحسوس» یا به تعبیر قرآنکریم «غیب» و «شهادت» را درمینوردند. بنابراین علل و اسباب ظاهری در «طولِ» علل و اسباب باطنی و غیبی قرار داشته است و «تعارض و تزاحم» میان آن دو وجود ندارد.
ایران صاحب دارد! *
در نگرش فلسفه تاریخی استاد ابوالحسنی، حقایق و پدیدههای هستی نه تنها در پوسته ظاهری آن «محسوسات مادی» محدود نمیشوند، بلکه دو عرصه «محسوس» و «نامحسوس» یا به تعبیر قرآنکریم «غیب» و «شهادت» را درمینوردند. بنابراین علل و اسباب ظاهری در «طولِ» علل و اسباب باطنی و غیبی قرار داشته است و «تعارض و تزاحم» میان آن دو وجود ندارد.