از دید تهران، زمان یک متحد است. به گمان ایران، ترامپ است که اول کوتاه میآید، زیرا از ریسکهای سیاسی در صورت تداوم قیمتهای بالای بنزین تا انتخابات میاندورهای نوامبر آگاه است.
به گزارش سرویس بین الملل تابناک، روزنامه تلگراف در مقالهای به بررسی محاصره دریایی ایران توسط آمریکا پرداخته که در ادامه آمده است.
لازم به ذکر است انتشار مقالات خارجی به معنای تایید محتوای آن از سوی تابناک نیست.
دونالد ترامپ انتظار داشت ایران در میدان نبرد تسلیم شود. سپس امیدوار بود که پای میز مذاکره عقبنشینی کند.
حال، رئیسجمهور آمریکا با اعلام محاصره بنادر ایران، شرط میبندد که استراتژی سوم در نهایت لجاجت ایران را خواهد شکست.
با این حال، همانطور که معمولاً در این مناقشه قاعده بوده، تشخیص بازنده آسانتر از برنده است.
ترامپ محاسبه میکند که یک محاصره دوگانه در تنگه هرمز میتواند راه فراری از جنگی ارائه دهد که بسیاری معتقدند او دیگر اشتیاقی به آن ندارد.
از آنجایی که ایران و آمریکا به جای نبرد مستقیم، در حال چرخیدن به دور یکدیگر هستند، معادله ساده است: کدام طرف میتواند بیشتر دوام بیاورد؟ تا زمانی که این سوال بیپاسخ بماند، بنبست به تابش درد اقتصادی و جبهه دوم دریایی را باز کند که حتی میتواند توان دریایی آمریکا را تحت فشار قرار دهد.
با این حال، شاید مهمترین چالش برای محاصره نه از سوی ایران، بلکه از سوی چین باشد که تخمین زده میشود ۵۵ فروند کشتی در خلیج فارس دارد.
پکن ممکن است در ابتدا به جای رویارویی مستقیم با واشنگتن، به دنبال کاهش تنش باشد. اما چین قبلاً محاصره را محکوم کرده و هنوز ممکن است رویارویی را اجبار کند و ترامپ را با یک انتخاب دشوار مواجه سازد.
دکتر کریگ پرسید: «آیا آنها واقعاً به یک کشتی چینی شلیک خواهند کرد؟ سوالات زیادی در مورد کاربرد زور و قواعد درگیری در چنین بافتی وجود دارد. من فکر نمیکنم آنها به طور کامل به این مسائل فکر کرده باشند.»