او با عبادات طولانی بسا توفیقات و فتوحات را رقم می‌زد

رهبر شهید، سالی چند بار در مسجد مقدس جمکران حضور می‌یافتند و این امر، زمانبندی مشخصی نیز نداشت! گاهی ممکن بود به فاصله ۱۰ روز مشرف شوند و گاهی ممکن بود که این زمان، یکی دو ماه طول بکشد. آیا رمزی وجود داشت؟ چرا گاهی در زمانی کوتاه‌تر و گاهی در فرصتی طولانی‌تر به آنجا می‌آمدند؟ این رفتار، نکته‌ای در خود دارد که نیازمند رمزگشایی است. بی‌تردید، این حضور به موضوعات جاری جهان اسلام و کشور ایران بی‌ارتباط نبود

رهبر شهید، سالی چند بار در مسجد مقدس جمکران حضور می‌یافتند و این امر، زمانبندی مشخصی نیز نداشت! گاهی ممکن بود به فاصله ۱۰ روز مشرف شوند و گاهی ممکن بود که این زمان، یکی دو ماه طول بکشد. آیا رمزی وجود داشت؟ چرا گاهی در زمانی کوتاه‌تر و گاهی در فرصتی طولانی‌تر به آنجا می‌آمدند؟ این رفتار، نکته‌ای در خود دارد که نیازمند رمزگشایی است. بی‌تردید، این حضور به موضوعات جاری جهان اسلام و کشور ایران بی‌ارتباط نبود

جوان آنلاین: حجت‌الاسلام والمسلمین محمدحسن رحیمیان، معتمد دیرین حضرت امام‌خمینی و شهید حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای و رئیس کنونی دفتر وجوهات شرعیه رهبر معظم انقلاب اسلامی با وجود ارتباط نزدیکی که با رهبر شهید در ادوار گوناگون مسئولیت داشته است، ترجیح می‌دهد که او را در قامت یک عابد و پارسای تمام ببیند و هم از این روی، بخش مهمی از گفت‌و‌گو را به بیان خاطراتش از حضور ایشان در مسجد مقدس جمکران اختصاص می‌دهد. وی گنجینه‌ای از ناگفته‌های سیره شهید خامنه‌ای است و امید می‌بریم خاطراتش در این‌باره به زودی تدوین و نشر یابد. 

اگرچه شما در ادوار مختلف ۴۷ سال اخیر و به دلایل گوناگون با رهبر شهید انقلاب اسلامی ارتباطی نزدیک داشته‌اید، اما به نظر می‌رسد که در دوره تصدی تولیت مسجد مقدس جمکران، بیشتر با سیره عبادی و نیز ارتباط وثیق و وابستگی عاطفی ایشان به حضرت ولی‌عصر (عج) آشنا شدید. مناسب است که سخن را در این باره آغاز کنید؟

بنده در آغاز شهادت رهبر عظیم الشأن انقلاب اسلامی را، خدمت حضرت بقیه‌الله‌الاعظم (عج)، ملت حماسه‌ساز ایران و همه شیفتگان آن بزرگوار در سراسر جهان تسلیت عرض می‌کنم. همانطور که اشاره کردید، می‌توان نسبت رهبر شهید با مقولاتی، چون ارتباط با خدا مناجات و تضرع به درگاهش و نیز توسل به آخرین حجت‌الهی (عج) را در حضور پرتعداد و عبادات طولانی آن بزرگوار در مسجد مقدس جمکران دید و ارزیابی کرد. شاید شاید بتوانم عرض کنم که حضرت آقا، لااقل در طول مدتی که بنده در مسجد جمکران مسئولیت داشتم در هیچ مکان و زیارتگاهی به اندازه آنجا حضور نیافتند! بر حسب شرایط، معمولاً سالی یکی، دو بار به مشهد مشرف می‌شدند، اما در مسجد جمکران، هر ساله چندین بار حضور می‌یافتند و زمانبندی مشخصی نیز نداشت! گاهی ممکن بود به فاصله ۱۰ روز مشرف شوند و گاهی ممکن بود که این زمان، یکی، دو ماه طول بکشد. آیا رمزی وجود داشت؟ چرا گاهی در زمانی کوتاه‌تر و گاهی در فرصتی طولانی‌تر به مسجد جمکران می‌آمدند؟ این رفتار، نکته‌ای در خویش دارد. اجازه دهید ابتدا نحوه حضور حضرت آقا در مسجد جمکران را توصیف کنم و سپس تا جایی که می‌توانم به رمزگشایی از آن بپردازم. حضورشان به این صورت بود که به «مسجد مقام» می‌آمدند. این مسجد، یکی، دو روز در هفته به خانم‌ها تعلق داشت و باقی ایام هفته مردانه بود. طبعاً وقتی حضرت آقا می‌آمدند از هر دو طرف، چه از قسمت زنانه و چه از قسمت مردانه در بسته می‌شد. البته حضور حضرت‌آقا، اعلام نمی‌شد تا کسی متوجه نشود که ایشان به مسجد جمکران آمده‌اند. شاید مردان تصور می‌کردند که آن روز اختصاص به زنان دارد و بالعکس. 

تشرف ایشان حاوی چند نکته بود. حضرت آقا به همراه خودشان، برخی اعضای خانواده و حتی تعدادی از نوادگان را نیز می‌آوردند. در خود این موضوع، درسی نهفته است و آن اینکه حضرت آقا به تربیت نوه‌هایشان نیز توجه داشتند که باید با چنین مکان‌هایی مأنوس شوند؛ بنابراین از طفل دو، سه ساله بگیرید تا فرزندان و دخترخانم‌ها و عروس‌خانم‌ها همراه با ایشان مشرف می‌شدند. البته خانم‌ها را دقیق متوجه نمی‌شدیم که دخترشان هستند یا عروس‌شان. به هر حال چند نفر از خانم‌ها بودند و بچه‌ها نیز در سنین مختلف. بزرگ‌تر‌ها اعمال را انجام می‌دادند و کوچک‌تر‌ها هم در همان مکان به بازی می‌پرداختند، ولی کانه حضرت آقا قصد داشتند این بچه‌ها از همان سنین دو، سه سالگی با آن فضا و معنویت انس یابند. به نظر من این رویکرد دارای جنبه‌های ویژه تربیتی بود و فرق می‌کرد با مسئولانی که به لب دریا می‌رفتند و بچه‌هایشان را نیز با خودشان می‌بردند! ما از ایشان چنین رفتار‌هایی را سراغ نداشتیم، ولی برنامه مشهد و مسجد جمکرانشان به همین ترتیب بود که توضیح دادم. حضرت آقا در ایام تابستان، معمولاً قبل از مغرب می‌آمدند و در نهایت نماز مغرب را به امامت ایشان می‌خواندیم. در زمستان‌ها هم از مغرب می‌آمدند و با نماز مغرب و عشا شروع می‌کردند و پس از آن اعمال را انجام می‌دادند. البته غیر از بنده کس دیگری از خدمتگزاران مسجد در خدمتشان نبود و این سخنان را به‌عنوان شاهد عینی عرض می‌کنم. آن نماز‌های طولانی، آن سجده‌های طولانی، آن اشک‌ها و گریه‌ها آن سجده‌هایی که هنگامی که سر بر می‌داشتند صورتشان را با دو، سه دستمال خشک می‌کردند، آن توسلاتی که ما از حضرت آقا دیدیم، در جای دیگری سراغ نداریم! آن حالت معنوی‌ای که داشتند، نشان می‌داد؛ آمده‌اند برای ارتباط با خدا و مولای خود. نگاهی به زمان‌های حضور ایشان، نشان می‌داد ربطی هم به قضایا و حوادث جاری نیز داشت. 

منبع  : جوان آنلاین

برای مشاهده متن کامل خبر کلیک کنید

اشتراک‌گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *