میگویند امام حسن مجتبی علیه السلام با معاویه صلح کرده و امام حسین علیه السلام با اصحاب جور و ظلم جنگیده، لیکن در تاریخ نکات فراموش شدهای وجود دارد که از مصادیق اخلاقی و سیاسی امام حسین (ع) به ما میآموزند و از اندیشه سیاسی امام نکات ارزشمندی به تفکر نو بنیاد ما میافزاید. امام حسین (ع) دارای محبوبیت مردمی بود، به گونهای که معاویه پدر یزید میگفت: «حسین اَحبّ الناس الی الناس». با این حال، حسین بن علی (ع) آغازگر جنگ نبود و جباریت یزید این تراژدی را در تاریخ آفرید.
یزید پس از فوت پدرش امام (ع) را ملزم به بیعت کرد؛ او یا باید بیعت میکرد یا کشته میشد و این شروع ماجرا بود زیرا نفسِ عدم بیعت برای بی اعتباری یزید کافی بود. امام (ع) چون زیر بارِ اجبارِ یزید نمیرفت به ناگزیر از مدینه به مکه هجرت کرد و در آنجا نیز دست از سر امام حسین (ع) برنداشتند و به دعوتِ مردم کوفه لبیک گفت و رهسپار کوفه شد.