به گزارش سرویس بین الملل تابناک، اندیشکده آمریکایی استیمسون در مقالهای به بررسی وضعیت مشابه آمریکا در دریای سرخ و تنگه هرمز پرداخته که در ادامه آمده است.
این الگو از لبنان تا لیبی آشناست که مداخلات آمریکایی اهداف محدودی را دنبال میکنند که معمولاً به خواستههای کوچکتری نسبت به زمان آغاز ختم میشود.
یک سال پس از آتش بس ۶ می ۲۰۲۵ بین ترامپ و حوثیها، دریای سرخ همچنان بی ثبات و تحت تأثیر باقیمانده جنبش حوثیهای (انصارالله یمن) تحت حمایت ایران است. مداخله آمریکا حدود دو ماه به طول انجامید. کاری را شروع کرد، اما به پایان نرساند.
عملیات «راف رایدر» برای بازگرداندن آزادی ناوبری و پایان دادن به حملات حوثیها به کشتیرانی تجاری راه اندازی شد. اما زمانی که این عملیات به پایان رسید، تنها تعهدی که باقی ماند این بود که به کشتیهای آمریکایی حمله نشود.
هدف گسترده تر کوچک شد، الگویی که به نظر میرسد در مورد خواستههای آمریکا برای پایان دادن به کنترل ایران بر تنگه هرمز نیز تکرار شده است. این پرسش که آیا واشنگتن از تلاش خود در دریای سرخ درسی آموخته یا نه، موضوعی است که ایران در حال آزمایش آن ر حال ظهور است: عملیات پیروزی خوانده شده، تنگه بازگشوده خوانده شده، و با این حال نیروی دریایی آمریکا برای مسدود کردن ترافیک به تنگه بازگشته است در حالی که ایران نیز میگوید مسئول است.
زور به بخشهایی از این سیستمها که بیشترین اهمیت را دارند، نفوذ نمیکند. این پرسش مطرح است که آیا واشنگتن این بار این درس را تشخیص میدهد یا نه.