آویده کامرانی گفت:‌شاید مهم‌ترین بخش کتاب در جایی شکل می‌گیرد که دو باتن مسیر امیدواری را نه در اطمینان به آینده، بلکه در پذیرش سرنوشت جست‌وجو می‌کند. در نگاه او، ناامیدی، معادل ادعای دانستن همه چیز است؛ ادعای اینکه می‌توان تمام آنچه را در جهان رخ داده و خواهد داد، در تاریکی لحظه‌های رنج پیشاپیش شناخت و بر اساس آن حکم نهایی صادر کرد.