کرونا که جدی شد، معادله درس دانشجویان نیز به همریخت. تنها چند هفته بعد از شیوع کرونا در کشور، برخی از خوابگاههای دانشجویی برای قطع زنجیره شیوع این ویروس، یکییکی تعطیل شدند و با مقررکردن مدتزمان مشخص از دانشجویان خواستند که بهسرعت اتاقهای خود را تخلیه کنند؛ دانشجویانی که برای شروع ترم تحصیلی از شهرها و استانهای مخـتلف، راهی دانشگاه و در خوابگاههای دانشجویی مستقر شده بودند. دانشجویان چارهای نداشتند. خواهش و تمناها از مسئولان خوابگاه برای بیشتر ماندن و به تأخیرانداختن رفتنشان، فایدهای نداشت؛ حتی برای آنها که راه خوابگاه به خانهشان بسیار دور بود و برای جمعوجور کردن وسایلشان و تهیه بلیت رفت نیاز به زمان بیشتری داشتند.
حرف مدیران خوابگاه یککلام بود: «خوابگاه باید تخلیه شود.» مریم، یکی از همین افراد است؛ دانشجویی که اصالت بوشهری دارد و در دانشگاه صنعتی اصفهان در رشته کارشناسی ارشد محیطزیست تحصیل میکند. اسفند بود که مریم بهناچار و بنا به درخواست مسئول خوابگاه به همراه سایر دانشجوها خوابگاه را ترک کرد و به بوشهر رفت: «از دهم اسفند، تمام اتاقهای خوابگاه تخلیه شد و همه دانشجوها به خانه رفتند.» 15مرداد، اما دانشگاه اطلاعیهای منتشر کرد و ورود برخی از دانشجویان را با در نظر گرفتن شروطی تا 19 شهریور مجاز دانست: «دانشجویانی که نیاز به آزمایشگاه داشتند و همچنین دانشجویان تحصیلات تکمیلی ورودی 97 و قبل از آن و دانشجویان مقطع دکتری که مشغول کار روی پایاننامه یا تز خود هستند، اجازه پیدا کردند تا 19 شهریور در خوابگاه بمانند. اما بقیه دانشجوها مثل کارشناسیها و کارشناسی ارشدها که ورودی 98 هستند، باید خوابگاه را تخلیه کنند.»