حورا نژادصداقت؛ تابناک- کودکان کار مترو را جای خوبی برای کار کردن میدانند گرچه خبردارند که اینجا نباید حضور داشته باشند. مترو را دوست دارند چون برایشان یک محیط امن است، سقف دارد و پوشیده است. تابستانها خنک و زمستانها گرم است. احتمال خطر تصادف و دیدن دعواهای خیابانی هم در آن به صفر میرسد. با وجود تمام محدودیتها کودکان کار گاهی در مترو هستند و خودی نشان میدهند. و حواسشان هست که ماموران مترو آنها را نبینند. در عصر پنجشنبه پاییزی در خط متروی دولتآباد چند کودک کار حضور دارند. یکیشان آرامتر از بقیه است و میآید روی صندلی خالی مینشیند. رخت و لباسش بد نیست. کولهپشتی مدرسه هم دارد. کفشهایش نسبتا کهنه است اما پاره نیست. در عالم خودش است و تلاشی برای فروش ندارد.
بعد از یکی دو ایستگاه، آرام میگوید: «خاله یه چیزی ازم میخری؟» در حالی که وسیلهای دستش نیست و همهاش را در کوله گذاشته.
با چنین اعدا و ارقامی، به نظر، روزانه قرار است با این کودکان، یعنی کودکان کار مواجه باشیم. پس حواستان باشد با کودکان دستفروش مانند یک فروشنده واقعی رفتار کنید: اگر تمایل دارید از آنان خرید کنید اما مبلغی بیشتر از قیمت کالا نپردازید. اگر قصد خرید ندارید مودبانه جواب منفی بدهید. خرید خوراکی و پرداخت پول اضافه تاثیر منفی بر شخصیت این کودکان میگذارد و سبب گداپروری و یادگیری رفتارهایی برای جلب توجه و ترحم عابرین میگردد.
راستی، شما معتقدید که از بچههای کار باید خرید کرد یا با خرید نکردن، باید این چرخه معیوب را از کار انداخت؟