«ابوالفضل جلیلی» نام پراعتباری در سینمای ماست. 15 فیلم ساخته است که به جز چند فیلم ابتدایی او در دهه 60، هیچ یک از آنها در سینمای ایران اکران نشدند. اما هر چه او برای مخاطبان عام سینما، فرد گمنامی است، چهره شناختهشدهای برای فستیوالهای کوچک و بزرگ دنیاست؛ جلیلی بهواسطه همین فیلمهایی که در ایران اجازه اکران ندارند، چند ده جایزه جهانی دریافت کرده است. متأسفانه عنوان نشده چرا فیلمهای جلیلی تاکنون نه پروانه ساخت گرفتهاند و نه اجازه اکران دارند. ولی خود او معتقد است چون فیلمهایش حرف راست را به مخاطب میزنند و مخاطب هم حرف فیلمهای او را باور میکند، فرصت اکران آثارش را نیافته است.
با این حال، جلیلی در تمام این سالها، پرستیژ خود را به عنوان یک کارگردان صاحبسبک که عمده قهرمانان آثارش را نوجوانان تشکیل میدهند، حفظ کرده و اشتباه برخی فیلمسازان مغضوب را در پشتکردن یا جلای وطن تکرار نکرده و از روابط نسبتا خوبی هم با مدیران سینمایی برخوردار است؛ به گونهای که تاکنون چندینبار به عنوان داور و کارشناس در جشنوارههای مختلف داخلی حضور داشته است.از سال گذشته، طلسم کاری جلیلی شکست و او برای ساخت «مسیر معکوس» پروانه ساخت گرفت و پس از سه دهه در بخش رقابتی سیوسومین جشنواره بینالمللی فیلمهای کودکان و نوجوانان شرکت کرد.به همین بهانه با این کارگردان اخلاقمدار سینمای ایران گفتوگویی ترتیب دادیم