در میزگرد نقد و بررسی رمان «شفانامه» مطرح شد؛
ادبیات باید به «قصه» برگردد
یوریک کریم مسیحی گفت: قصه باید کشش داشته باشد تا خواننده حتی با وجود این «دستاندازهای زبانی» نیز راه را ادامه دهد. برای من که بر زبان تأکید ویژهای دارم، مهم است که زبان دقیق، حسابشده و درست باشد. من از هرگونه ابهام یا بیدقتی که ممکن است ذهن خواننده را منحرف کند، پرهیز میکنم.
سرویس ادبیات خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرضیه نگهبان مروی: «شفانامه» تازهترین اثر یوریک کریممسیحی است. کریممسیحی در سال ۱۳۴۳ در تهران متولد شده و در کنار نویسندگی، در حوزههای عکاسی، نقد هنری و طراحی گرافیک نیز فعالیت دارد. او در این اثر تازه نیز نگاه چندوجهی و تصویری خود را به داستانگویی حفظ کرده است.
رمان روایت مردی به نام پیمان زمانی است؛ آخرین بازمانده از تبار «زمانی»ها که مردانش از قرن چهارم هجری به بعد، همگی در چهلسالگی بهدلیل بیماریای مرموز میمیرند. پیمان، که فقط یک هفته تا چهلسالگیاش مانده، سالها عمر خود را صرف یافتن کتابی گمشده با عنوان «شفانامه» کرده است؛ اثری که نیای کیمیاگر او، «ابنزمان»، قرنها پیش نوشته و در آن راز درمان این بیماری را آورده است. اما کتاب در همان روزگار ناپدید شده و اکنون عتیقهفروشان و سودجویان، در هالهای از افسانه و حرص، بهدنبال آناند. در میانه این آشوب، زنی به نام افسان پا به میدان میگذارد؛ زنی زیبا، مرموز و دانا که سرنوشتش به «شفانامه» و پیمان گره خورده است.