به گزارش پایگاه فکر و فرهنگ مبلغ، آیتالله شیخ علیاکبر برهان از فقیهان مجاهد، عارفان مکتب تشیع و مربیان برجسته اخلاق در قرن چهاردهم هجری است که در دورانی حساس از تاریخ معاصر ایران، بهویژه پس از سالهای خفقان رژیم رضاخانی و آغاز دوره پهلوی دوم، نقشی محوری در بازسازی هویت دینی و احیای پایگاههای مذهبی پایتخت ایفا کرد و نمونهای عینی از عالمان مردمی بود که علم را با عمل، و سلوک عرفانی را با حضور فعال اجتماعی گره زدند.
بنابر روایت مهر، علیاکبر برهان در سال ۱۳۲۴ قمری در شهر تهران دیده به جهان گشود؛ پدرش، میرزا علی، از کسبه معتمد، متدین و نامآشنای تهران بود که فرزند خود را در بستری آمیخته با ایمان و تقوا پرورش داد و علیاکبر جوان پس از طی کردن دوران کودکی، قدم در مسیر علوم الهی گذاشت و مقدمات حوزه و بخشی از سطوح اولیه را در تهران و نزد استادان مبرز آن روزگار همچون سید محمد قیصر (یا قصیر)، شیخ علی رشتی و سید محمد استرآبادی با موفقیت سپری کرد. تشنگی مفرط وی برای کسب معارف در سنین جوانی، او را برای نخستین بار عازم حوو حاکم بر این مدارس به گونهای بود که معلمان متعهد با زبان داستان و روشهای تربیتی هوشمندانه، روحیه استکبارستیزی و دینداری را در دل دانشآموزان زنده نگه میداشتند و در حالی که در آن دوران، رژیم پهلوی مدارس را مجبور به شرکت در جشنهای طاغوتی میکرد، کادر مدیریتی مدارس برهان با تدابیر مختلف از حضور دانشآموزان در این محافل خودداری میکردند.
آیتالله شیخ علیاکبر برهان پس از سالها مجاهدتِ بیوقفه در سنگر حوزه، مسجد، مدرسه و خدمات اجتماعی، در سال ۱۳۴۰ شمسی (۱۳۷۸ قمری) برای انجام مناسک حج واجبی رهسپار دیار وحی شد و در همان سرزمین مقدس، در سن ۵۴ سالگی، جان به جانآفرین تسلیم کرد. پیکر مطهر این عالم ربانی و فقیه مجاهد، در نیمه ذیالحجه سال ۱۳۷۸ قمری، پس از اقامه نماز توسط عالم مجاهد آیتالله شیخ حسین لنکرانی، در شهر مکه و در جوار مقبره باستانی و منسوب به حضرت حوا به خاک سپرده شد تا برای همیشه در پناه امن الهی آرام گیرد؛ اگرچه مرقد او در غربت مکه پنهان است، اما میراث عظیم او یعنی مسجد لرزاده، مدارس علمیه و شاگردان سترگی که پرورد، همچنان شجره طیبهای است که ثمرات آن در تاریخ معاصر ایران جاری و ماندگار است.