به همین مناسبت، بخش «فقه و معارف» پایگاه اطلاعرسانی KHAMENEI.IR در گفتوگو با حجتالاسلام والمسلمین محمود رجبی، عضو جامعه مدرسین حوزه علمیه قم و از اولین شاگردان مرحوم آیتالله مؤمن، به بیان گوشههایی از ویژگیهای اخلاقی و علمی این مرحوم پرداخته است.
ضمن عرض تسلیت به مناسبت ارتحال عالم ربانی و انقلابی آیتالله مؤمن، به عنوان اولین سؤال بفرمایید سابقهی آشنایی شما با ایشان به چه زمانی برمیگردد؟
آشنایی بنده با آیتالله مؤمن رحمهالله به قبل از انقلاب برمیگردد، تقریباً آن دورانی که دبستان میرفتم، چون در همان محلهای زندگی میکردیم که ایشان و پدر بزرگوارشان و اخویهایشان آنجا زندگی میکردند. اسم آنجا محلهی باغ پنبه بود.
از همان موقع ابوی ایشان را میشناختم، از افراد مؤمن، متدین و واقعاً پاک بودند و به تناسب فرزندان ایشان را میشناختم. بعد اینکه طلبه شدم، یکی دو سال بعد، به مدرسهی مرحوم آیتالله العظمی گلپایگانی رفتم -حدود سال ۴۳ یا ۴۴ بود-. در آن زمان اخوی ایشان هم آنجا آمدند و همبحث شدیم.
در واقع از آن موقع ارتباط ما با آیتالله مؤمن و سرپرستی ایشان نسبت به ما دو نفر شروع شد، خیلی از درسهای سطوح عالی و میانی را خدمت ایشان خواندیم. برخی از استادهایی را که ما میخواستیم درس پیش آنها بخوانیم، ایشان میگفت پیش چه کسی بخوانید، حتی خودش با آن استاد صحبت میکرد و از او میخواست که برای ما آن درسها را بگوید. همچنین گاهی برای درسها منزل مرحوم مؤمن میرفتیم.