حالا که اعلام شده کودکان 5 تا 11 سال هم واجد شرایط لازم برای واکسیناسیون کووید-19 هستند و تعداد افرادی که بهطور کامل واکسینه شدهاند نیز در حال افزایش است، شاید بسیاری در این فکر باشند که پردۀ آخر این بیماری چه خواهد بود؟ اوایل همهگیری کرونا، این انتظار که سارس-کوو-2 (ویروسی که باعث بیماری کووید-19 میشود) خودبهخود از بین برود، چندان نامعقول نبود. پیشازاین هم برخی ویروسهایی که باعث همهگیری شده بودند، بهسادگی ناپدید شدند.
بهعنوانمثال، سارس-کوو، یعنی ویروس کرونایی که باعث اولین همهگیری سارس در سال 2003 شد، به 29 کشور و منطقه گسترش یافت و از نوامبر 2002 تا جولای 2003 بیش از 8000 نفر را مبتلا کرد؛ اما به مدد اقدامات سریع و مؤثری که در حوزۀ بهداشت عمومی اجرایی شد، تقریباً 20 سال است که سارس-کوو در انسانها مشاهده نشده و بنابراین حالا دیگر معدوم بهحساب میآید.
در مقابل، ممکن است برخی ویروسها بهتدریج به نرخ بروز نسبتاً ثابتی برسند و بهاینترتیب، همواره تعداد مشخصی میزبان آلوده داشته باشند که بتوانند ویروس را به دیگران انتقال دهند. به چنین ویروسهایی «اندمیک» (endemic) یا «بومی» میگوییم.
ویروسهایی که باعث سرماخوردگی معمولی یا آنفولانزای فصلی میشوند و بهطور مرتب هرساله بروز میکنند، از نمونههای ویروس اندمیک در ایالات متحده آمریکا هستند. احتمالاً ویروس عامل کووید-19 هم مثل همین ویروسها باشد و بهمرورزمان از بین نرود؛ بنابراین اغلب متخصصین فعلاً توقع دارند که ویروس عامل کووید-19 هم اندمیک شود.
ما، گروهی از متخصصین ویروسشناسی و ایمنیشناسی از دانشگاه کلرادو بولدر، به مطالعۀ آن دسته از ویروسهای حیوانی میپردازیم که انسانها را آلوده میکنند. تمرکز اصلی پژوهش ما بر تشخیص و توضیح کلیدیترین سازواریهایی است که ویروسهای حیوانی برای دوام آوردن در جمعیتهای انسانی به آنها نیاز دارند.