حافظه نهتنها در مغز، بلکه در کل بدن ذخیره میشود. آیا این بدان معناست که «خود» ما نیز همینطور است؟
جوان آنلاین: به طور سنتی، باور بر این بود که حافظه بخشی از ذهن است که منحصراً در مغز ایجاد میشود، اما شواهد اخیر نشان میدهند حافظه ممکن است در سراسر بدن نیز ذخیره شود.
به گزارش فرارو به نقل از سایکولوژی تودی، یافتههای اخیر پژوهشگران فلسفه ذهن را به طور چشمگیری تغییر میدهند و همچنین مسائل اخلاقی را در حوزههای پزشکی و فناوری مطرح میکنند. شرکت آلکور از روشی به نام انجماد سر برای حفظ و نگهداری قانونی سر افراد درگذشته استفاده میکند. آنها امیدوارند که در آینده، پیشرفتهای فناوری بتوانند این افراد را با اتصال سرشان به بدنهای جدید احیا کنند. فرض اساسی این نظریه این است که سر محل ذخیره خاطرات، افکار، تجربیات و در نهایت کل هویت ما است، در حالی که بدن تنها بهعنوان ظرفی برای ذهن و آگاهی عمل میکند. حافظه بدون شک یکی از عملکردهای اساسی مغز است که عمدتاً توسط سلولهای عصبی، به ویژه در مناطقی مانند آمیگدالا، هیپوکامپ، مخچه و قشر پیشپیشانی ایجاد میشود.
حافظه همراه با افکار، باورها، ادراکات و تمایلات، جنبهای بنیادی از ذهن انسان است. با وجود اینکه مغز نقش اصلی را در یکپارچهسازی اطلاعات از بدن و محیط برای ایجاد حافظه و ذهن ایفا میکند، تأثیر سایر قسمتهای بدن بر فرآیندهای ذهنی موضوعی جالب برای تحقیقات مرتبط است. از این منظر جدید، ذهن و آگاهی را میتوان فراتر از مغز در نظر گرفت و به عنوان اجزای جداییناپذیر کل بدن دید. اگر مشاهدات آینده تأیید کنند که بدن بخش جداییناپذیری از ذهن ما است، مسائل متعددی پدید میآیند که دارای پیامدهای جدی اخلاقی و فلسفی هستند. یک مقاله جدید و جالب گزارش داده است حافظه محدود به مغز نیست؛ بلکه سلولهای غیرعصبی نیز قادر به یادگیری و ذخیره اطلاعات هستند. محققان مشاهده کردند سلولهای غیرعصبی میتوانند الگوهای شیمیایی را شناسایی کرده و خاطراتی مشابه سلولهای عصبی ایجاد کنند. این سلولها با استفاده از روشی به نام «یادگیری در فواصل» که مؤثرتر از «حفظ کردن فشرده» است، اطلاعات را بهتر ذخیره میکنند.
نتایج این مطالعه نشان میدهد که حتی سلولهای بدن میتوانند با گذشت زمان احتمالاً از طریق تغییرات مولکولی یا بیوشیمیایی سازگار شده و اطلاعات را حفظ کنند. این یافتهها بر اساس گستردهتری برای فرآیندهای یادگیری و حافظه دلالت دارد. با وجود اینکه دادههای محدودی درباره نوع اطلاعات ذخیرهشده در سلولهای غیرعصبی وجود دارد، این نتایج سؤالات جدی را در مورد نقش بدن در تشکیل حافظه و ذهن مطرح میکنند. آیا این اطلاعات به پیچیدگی اطلاعات ذخیرهشده در مغز هستند؟ آیا این حافظه پایدار است یا گذرا؟ شواهد محدودی نشان میدهند که پیوند اعضا ممکن است منجر به تغییرات شناختی در گیرندگان شود. برخی از دریافتکنندگان، بهویژه افرادی که پیوند قلب دریافت کردهاند، گزارش دادهاند که ویژگیهای شخصیتی جدیدی را تجربه کردهاند که پیش از آن نداشتند. به نظر میرسد بخشی از اطلاعات اهداکننده به گیرنده منتقل شده است.