این مطلب، توسط یک روزنامهنگار میانسال نوشته شده که در طی یک چالش ۱۰ هفتهای، موفق شده بدن معمولی و به اصطلاح «پدرانه» خود را به بدنی عضلانی و ورزیده، شبیه به مدلهای روی جلد مجلات، تبدیل کند:
همه چیز از یک عکس شروع شد. وقتی سردبیر من عکس «ساشا بارون کوهن» را روی جلد مجله دید که با بدنی فوقالعاده عضلانی ظاهر شده بود، سؤالی مطرح شد: آیا یک مرد معمولی در میانسالی، با تمام مشغلههای کاری و زندگی، میتواند چنین تحولی ایجاد کند؟ قرعه به نام من افتاد.
من گای آدامز، ۴۷ ساله هستم. صادقانه بگویم، وضعیتم فاجعه نبود، اما خوب هم نبودم. مثل خیلی از مردان همسن خودم، دچار «هیکل پدرانه» (Dad Bod) شده بودم؛ کمی شکم، بازوهای شل و سطح انرژی که بعد از ناهار به شدت افت میکرد. سبک زندگی من به عنوان یک خبرنگار، شامل نشستنهای طولانی، استرسِ ضربالاجلهای خبری و خوردن میانعدههای ناسالم در نیمهشب بود.
من با جیسون اسمیت ملاقات کردم؛ یک مربی که متخصص بازسازی بدن مردان بالای ۴۰ سال است. او به من گفت:
ما نمیخواهیم تو را برای المپیک آماده کنیم، میخواهیم بدنی بسازیم که هم در لباس خوب به نظر برسد و هم از نظر بیولوژیکی جوانتر شود.
فلسفه تمرینی ما این بود: ۱. ثبات قدم: به جای تمرینات سنگین و کوتاه مدت، برنامهای ریختیم که بتوانم آن را ادامه دهم. ۲. استفاده از تکنولوژی: تمام حرکات من در یک اپلیکیشن ثبت میشد. جیسون میگفت: «بزرگترین دشمن پیشرفت، پرسه زدن بیهدف در باشگاه است». وقتی با اپلیکیشن تمرین میکردم، دقیقاً میدانستم چند ست، چند تکرار و با چه وزنی باید انجام دهم.
برخلاف تصورم، جیسون مرا از خوردن محروم نکرد. او گفت:
گرسنگی کشیدن باعث میشود بدنت عضله بسوزاند.
برنامه من ترکیبی از تمرینات در باشگاه (لندن) و تمرینات در خانه (ولز) بود:
تغییرات فقط فیزیکی نبودند، اما اعداد خیرهکننده بودند:
گای آدامز در انتهای مقاله مینویسد:
بزرگترین درسی که گرفتم، این بود که سن فقط یک عدد است. بدن ما در ۵۰ سالگی هم قابلیت تغییر شگفتانگیزی دارد، به شرطی که به جای بهانهآوردن، یک برنامه دقیق داشته باشیم و به آن پایبند بمانیم. من دیگر آن مرد خسته ۱۰ هفته پیش نیستم.
برای مشاهده کامل مطلب کلیک کنید