تکنولوژی راههای بیشتری را پیش پای افراد گذاشته تا بتوانند با یکدیگر در ارتباط باشند؛ اما آیا فرصتهای بیشتری را هم برای دروغ گفتن در اختیارشان قرار داده است؟ ممکن است در پیامکی که برای دوستتان میفرستید، یک دروغ مصلحتی سر هم کنید تا از زیر بار بیرون رفتن با او برای شام دربروید؛ یا در پروفایلی که برای یک سایت همسریابی میسازید، قدتان را با اغراق وارد کنید تا جذابتر به نظر برسید؛ یا در ایمیلی که به رئیستان میفرستید، برای حفظ آبرو بهانهای جور کنید.
روانشناسان اجتماعی و پژوهشگران ارتباطات از دیرباز در تلاش بودهاند تا نهتنها به این پرسش پاسخ دهند که «چه کسانی بیش از همه دروغ میگویند؟» بلکه دریابند افراد معمولاً در چه محیطهایی بیشتر دروغ میگویند؛ در ارتباطات حضوری و رودررو یا در تعاملاتی که از طریق ابزارها و رسانههای ارتباطی دیگر صورت میگیرد؟
مطالعۀ کلیدی و تأثیرگذاری که در سال 2004 انجام شد، جزء اولین پژوهشهایی بود که به تحلیل و بررسی رابطۀ بین نرخ فریبکاری و تکنولوژی پرداخت. از آن زمان تاکنون، راههای تعامل و ارتباط دستخوش تغییر و تحول شده است؛ مثلاً تماسهای تلفنی کمتر شده و مردم بیشازپیش از شبکههای اجتماعی برای گفتوگو و تبادل اطلاعات استفاده میکنند؛ بنابراین قصد من این بود که بفهمم نتایج پژوهشهای پیشین در شرایط کنونی تا چه اندازه اعتبار دارند.