ورود تاکسیهای برقی به اصفهان، اگرچه اقدامی مثبت در جهت حمل ونقل پاک است، اما در غیاب زیرساختهای کافی، حمایتهای مالی مناسب و برنامه ریزی دقیق، ممکن است به هدف اصلی خود یعنی کاهش آلودگی هوا و ارتقای بهره وری نرسد. به نظر می رسد که مدیریت شهری اصفهان باید به جای مانور تبلیغاتی بر این طرح، تمرکز خود را بر حل چالشهای زیرساختی و اقتصادی قرار دهد، چرا که دادهها یک واقعیت تلخ را عیان میسازند: از ۵۰۶ متقاضی اولیه برای پیوستن به این طرح، تنها ۵۰ دستگاه موفق به تکمیل فرآیند شدند؛ این ریزش نشان میدهد که موانع عملیاتی، بسیار فراتر از نیت اولیه پروژه بودهاند. این شکست در جذب، مستقیماً به عدم تناسب میان هزینههای عملیاتی شامل تأمین و پشتیبانی خودرو و توجیه اقتصادی برای راننده بازمی گردد.