اقتصاد ۲۴- اوضاع ارزی این روزهای کشور به حدی بههم ریخته که انگار هیچ امیدی به حفظ ارزش ریال نیست؛ غمگینی ماجرا هم جاییست که به جای معرفی مقصر یا حتی مسئول رسیدگی به شرایط، شاهد دست به دست شدن سمتها بین افراد ناکارآمد تکراری هستیم. فرقی هم نمیکند؛ هرکس که طی این سالها وزیر و مدیر و رئیس بوده، از کمبود منابع ارزی صحبت کرده و دلیل تنشهای ارزی را تحریمها و عدم بازگشت ارزهای حاصل از صادرات به کشور دانسته است. با همین رویکرد هم سیاست تخصیص ارز برای واردات کالاهای اساسی، دارو و مواد اولیه تولید اجرایی شد. حتی طی سال جاری هم شاهد حذف ارز ترجیحی و دولتی از واردات دارو، گوشت قرمز و سایر مواد اساسی و مهم برای مردم بودیم.
اما نکته قابل توجه در بین آمارها، تخصیص میلیاردها دلار برای واردات کالاهاییست که نهتنها اساسی نیستند، بلکه با هیچ منطقی خرید آنها توجیه نمیشود. میوههای گرانقیمت استوایی که برخی از آنها را میتوان جزو کالاهای لوکس معرفی کرد، در این لیست میگنجند. بررسی روند واردات برخی کالاهای مصرفی نشان میدهد در عمل، اولویتبندی ارزی آنچنان که در گفتار اعلام میشود، در اجرا دیده نمیشود و دولت خطکش مصارف ارزی خود را تنها در خرید دارو قرار داده است. یکی از مصادیق روشن این تناقض، تداوم واردات گسترده موز و میوههای استوایی در سال ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ تا به امروز است؛ کالاهایی که نه در زمره اقلام حیاتی سبد مصرفی خانوار قرار میگیرند و نه نقشی در زنجیره تولید و یا حتی حفاظت از اقتصاد کشور دارند.