«همه روزه عصر که در خیابان حاشیه رودخانه برای تفریح و تفرج میروید، البته میبینید که در وسط رودخانه پهناور زایندهرود، آب باریکی چگونه با طمأنینه و وقار و سکوت میگذرد. همین آب باریک است که باید فرسنگها بلوک کشاورزی را مشروب نماید. از همینجا میتوان فهمید که رعایای بلوک زیردست شهر چه روزگار خرابی خواهند داشت و بر اثر این تنگ آبی بر زارعان در این سال چه خواهد گذشت» (اخگر 857، 15 تیر 1312).
این پاراگراف در نگاه اول، شرح حالی از وضعیت کمآبی و خشکسالی، در چند سال اخیر زایندهرود را برای ما شرح میدهد. اما هنگامی که به تاریخ نگارش آن توجه میکنیم، ناگهان مطلب رنگ و بوی تازگی به خود میگیرد، اگرچه در 88 سال پیش نوشته شده است! یعنی در دورهای که زمستانها تمام جادههای مواصلاتی استان اصفهان بر اثر شدت برف و کوران مسدود میشدند و چنانچه قبلا در همین ستون به آن پرداختیم، برودت هوا و بارشهای سنگین و کمبود و نایابی خاکه زغال برای گرمایش خانهها، به حدی بوده که تلفات قابل ذکری را به شهر اصفهان تحمیل میکرده است.
اما چه شده که در نیمه تیرماه سال 1312 خورشیدی، روزنامه اخگر در مقالهای با عنوان «اصفهان در بی آبی» به این مسئله پرداخته است؟ برای پاسخ به این سؤال، ابتدا شرحی از گزارش را با هم بخوانیم: